Ελληνικοί Ορίζοντες 2008

Λίγα λόγια για το ταξίδι

2008-10-06T07:39:00.001+03:00

Το Σεπτέμβρη του 2008 η Σχολή Υπαίθριων Αθλημάτων magitsis.gr οργάνωσε την αποστολή ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ 2008, μια ποδηλατική διαδρομή που ένωσε τα τέσσερα ακραία σημεία της ελληνικής γης: το Ορμένιο του Έβρου στο βορρά, το Πύθιο στην ανατολή, τη Σαγιάδα της Θεσπρωτίας στη δύση και το Ταίναρο της Πελοποννήσου στο νότο. Η πορεία διέσχισε το μεγαλύτερο μέρος της ηπειρωτικής χώρας, καλύπτοντας μια απόσταση 2606 χιλιομέτρων σε 27 μέρες. Το μεγάλο ταξίδι ξεκίνησε στις 5 Σεπτεμβρίου από το ακριτικό Ορμένιο του Νομού Έβρου στα βουλγαρικά σύνορα, πέρασε από το Πύθιο στα τουρκικά σύνορα και κατευθύνθηκε δυτικά. Διέσχισε όλη τη βόρεια Ελλάδα, περνώντας επιπρόσθετα από χαρακτηριστικά σημεία της ελληνικής φύσης όπως το Πόρτο Λάγος, τα παρθένα δάση της Ροδόπης (δάση ερυθρελάτης, σημύδας κλπ.), η Κερκίνη, η Δοϊράνη, οι Πρέσπες. Περάσαμε τα ψηλά βουνά της Δυτικής Μακεδονίας, φτάσαμε μέχρι το δυτικότερο σημείο της Ελλάδας (Σαγιάδα), στραφήκαμε νότια διασχίζοντας ολόκληρη τη Δυτική Ελλάδα από τη Θεσπρωτία μέχρι τη Μεσσηνία, περάσαμε όλη τη Δυτική και την Ανατολική Μάνη μέχρι το Ταίναρο, περάσαμε τα βουνά της ορεινής Κεντρικής Πελοποννήσου, περάσαμε από το Αίγιο απέναντι στη Στερεά Ελλάδα στον Άγιο Νικόλαο, από το Γαλαξείδι και την Ιτέα, ανεβήκαμε την Γκιώνα, κατεβήκαμε τον Μπράλο και περνώντας από τη Λαμία καταλήξαμε στην πατρίδα μας την Αγριά της Μαγνησίας.

Οι Ελληνικοί Ορίζοντες ήταν η μεγαλύτερη ποδηλατική αποστολή που οργανώθηκε στην Ελλάδα, με αναβάσεις που ξεπέρασαν τα 17 χιλιόμετρα συνολικά σε υψομετρική διαφορά. Συνολικά 5 ποδηλάτες συμμετείχαν στην πορεία: οι τρείς Αγριώτες Γιάννης Γ. ετ. 47 Νίκος Μ. ετ. 36 και Γιώργος Ρ. ετ. 20, ο Σάκης Μ. ετ. 59 από τη Δράμα, και ο Σταμάτης Α. ετ. 45 από το Μαρκόπουλο Αττικής. Ένας ποδηλάτης (Γιάννης Γ.) εκτέλεσε ολόκληρη τη διαδρομή από την αρχή μέχρι το τέλος της.

Αυτός ο μοναδικός τρόπος ταξιδιού ήταν για μας μια ξεχωριστή εμπειρία. Μάς έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά την ελληνική φύση με έναν ανεπανάληπτο τρόπο, να θαυμάσουμε το καταπληκτικό περιβάλλον της χώρας μας, να γνωρίσουμε τόπους και ανθρώπους με την ιστορία τους και τον πολιτισμό τους, να ασκηθούμε, να ζήσουμε τις πιο ξέγνοιαστες διακοπές που μπορεί κάποιος να απολαύσει και να γυρίσουμε γεμάτοι υγεία και υπέροχες αναμνήσεις που δεν είχαν το προηγούμενό τους. Η μόνη ατυχία μας ήταν ένας εξαιρετικά βροχερός Σεπτέμβρης στα τελευταία 2/3 της διαδρομής, με έναν καιρό που πραγματικά θα πρέπει να έσπασε τα μετεωρολογικά προγνωστικά δεκαετιών. Κι όμως ακόμα κι αυτό έδωσε στο ταξίδι μας εκτός από τον χαρακτήρα της αναψυχής και τον έντονο χαρακτήρα της περιπέτειας, οπλίζοντάς μας με κουράγιο και δύναμη να ανταπεξέλθουμε όλες τις δυσκολίες και να ολοκληρώσουμε την αποστολή μας.

Σελίδα σχολιών

2008-10-06T07:37:00.000+03:00

Σε αυτή τη σελίδα μπορείτε να αφήσετε τα σχόλιά σας για τους Ελληνικούς Ορίζοντες 2008.

Επίλογος (ο κύριος Χένρι)

2008-10-05T23:09:00.028+03:00

Από αυτό το ταξίδι γυρίσαμε δυνατότεροι, ικανότεροι, ξεκούραστοι, με καινούργιους φίλους και με καλύτερη υγεία και με πολλές καινούργιες και πολύτιμες εμπειρίες. Δοκιμάσαμε τη μαγεία της περιπέτειας. Χορτάσαμε ποδήλατο, χορτάσαμε φύση, χορτάσαμε Ελλάδα. Γνωρίσαμε την πραγματική, την αληθινή Ελλάδα, με έναν τρόπο που δεν έχει ανάλογο: εάν το ίδιο ταξίδι το κάναμε με αυτοκίνητο δεν θα βλέπαμε και δεν θα ζούσαμε παρά ένα ελάχιστο κλάσμα αυτών που είδαμε και ζήσαμε. Παρά το γεγονός ότι τα ποδήλατά μας ήταν και είναι ιδιαίτερα απλά (κλασικά σιδερένια ποδήλατα, κανένα δεν θα κόστιζε σαν καινούργιο περισσότερα από 500 ευρώ) τα όποια τεχνικά προβλήματα (κάμποσες τρύπιες σαμπρέλες, 2 σκασμένα εξωτερικά λάστιχα, 1 σπασμένη ζάντα, πετάλια που χτύπησαν μετά την ορεινή διαδρομή στη Ροδόπη, 1 σπασμένο φρένο κλπ.) είχαμε τα εργαλεία για να τα αντιμετωπίσουμε: δεν καθυστερήσαμε από τεχνικά προβλήματα και πραγματικά δεν χάσαμε από τη διαδρομή ούτε ένα μέτρο. Παρά την επικίνδυνη κυκλοφορία σε κάποιους δρόμους, σε κανέναν δεν συνέβη ατύχημα. Παρά τον δύσκολο καιρό, τη βροχή και τις χαμηλές για την εποχή θερμοκρασίες και το κρύο στα βουνά, κανείς μας δεν ασθένησε. Παρά το γεγονός ότι η ποδηλασία είναι μια εξαιρετικά θερμιδοβόρος και ενεργειοβόρος άσκηση ποτέ δεν μείναμε νηστικοί, αντίθετα απολαμβάναμε καθημερινά φρεσκομαγειρεμένο φαγητό και ντόπια προϊόντα και τρόφιμα μοναδικής ποιότητας που προσπαθούσαμε να βρούμε από τις περιοχές όπου περνούσαμε. Στο τέλος του ταξιδιού γυρίσαμε με τις τσέπες μας γεμάτες, αφού το συνολικό κόστος σε χρήμα του ταξιδιού αυτού δεν ξεπέρασε τα 6 ευρώ ανά άτομο ανά ημέρα. Παρά τον ασυνήθιστα άσχημο καιρό, περάσαμε τόσο καλά που αν ξανακάναμε αυτό το ταξίδι με οποιεσδήποτε συνθήκες θα το ξανακάναμε και πάλι μόνο με ποδήλατο.

Αγαπητέ αναγνώστη, ίσως θεωρήσεις αυτές τις δηλώσεις υπερβολικές ίσως όχι. Η τελευταία σκέψη που ίσως υπάρχει στο μυαλό του "αμύητου" είναι: εγώ δεν είμαι τόσο ικανός ώστε να μπορώ να κάνω ένα τέτοιο ταξίδι. Γι΄ αυτό λοιπόν δεν θα σού απαντήσω εγώ, αλλά θα αφήσω να μιλήσει κάποιος άλλος. Θα μιλήσει ο κύριος Χένρι. Άκουσε τι έχει να σού πει.

Τη μέρα που πλησιάζαμε στη Μεγαλόπολη έχοντας μόλις κατέβει τις βόρειες υπώρειες του Ταΰγετου, σταθήκαμε σε μια αμφίβολη διασταύρωση προσπαθώντας μέσα στην ερημιά να αποκρυπτογραφήσουμε τις πινακίδες για να αποφασίσουμε ποιο δρόμο να πάρουμε. Εκείνη τη στιγμή ένας ποδηλάτης εμφανίζεται από πίσω μας! Κάτι περίεργο συμβαίνει με αυτόν, οδηγεί συνεχώς με το χέρι στην τσέπη - λες να έχει κανένα πιστόλι; Είναι Βέλγος, ετών 46, ο κύριος Χένρι. Ταξιδεύει μόνος, με το ποδήλατό του και τα λίγα μπαγάζια του. Πέταξε μέχρι την Κρήτη, ποδηλάτισε την Κρήτη από τη μια άκρη στην άλλη, άρχισε ξανά από την Καλαμάτα, θα περάσει όλη την Πελοπόννησο, θα συνεχίσει στη δυτική Ελλάδα, και θα καταλήξει στο γύρο της Κέρκυρας. Θαυμάσια. Αλλά... κάτι περίεργο συμβαίνει με τον κύριο Χένρι. Παίρνω το θάρρος να τον ρωτήσω.

Ο κύριος Χένρι είναι άτομο με ειδικές ανάγκες. Η μία πλευρά του σώματός του έχει εκ γενετής δυσμορφία, το ένα πόδι του είναι κοντότερο, το σώμα του είναι κάπως στραβό, αλλά πάνω από όλα ο κύριος Χένρι είναι μονόχειρας. Το ένα χέρι του είναι ατροφικό και χωρίς παλάμη. Στο τιμόνι του έχει μία μανέτα με δύο ντίζες που οδηγούν στα δύο φρένα, με ένα ρεγουλατόρο για να ρυθμίζει το ποσοστό πέδησης μπρος-πίσω. Δεν είναι μόνο η αυξημένη προσπάθεια να ανεβείς τις ανηφόρες (σαν αυτές που ανεβήκαμε εμείς!) οδηγώντας ένα ποδήλατο με ένα χέρι. Είναι και ο κίνδυνος στο χειρισμό του (φορτωμένου) ποδηλάτου στις κατηφόρες πάνω από τους γκρεμούς και τους άσχημους δρόμους...

Για μία περίπου ώρα ποδηλατίσαμε μαζί του, μέχρι τη διασταύρωση για το Λεοντάρι όπου πήγε για φαγητό. Του ζήτησα μια φωτογραφία. Με το χαρακτηριστικό του χιούμορ ο κύριος Χένρι έστησε το ποδήλατό του στο διπλανό κάδο σκουπιδιών και με ένα θεατρικό ύφος σα να δραπέτευσε μόλις από εκεί μέσα με ενθάρρυνε να τραβήξω τη φωτογραφία του.

Αν ο κύριος Χένρι μπορεί να κάνει αυτό που έκανε, τότε αυτό μπορεί να το κάνει ο καθένας. Θέληση χρειάζεται. Θέληση να σηκωθεί κανείς από την πολυθρόνα της τηλεόρασης, που αποχαυνώνει τον κόσμο με όλη την ψευτιά την ψευδαίσθηση και το παραμύθι. Η Ελλάδα δεν είναι αυτό που παρουσιάζει η τηλεόραση τα μήντια και το σάπιο τουριστικό κύκλωμα. Είναι άλλη. Είναι αλλού. Πολύ κοντά. Έξω από την πόρτα μας. Και κανείς μας δεν είναι για τον σκουπιδοτενεκέ. Αξίζουμε κάτι καλύτερο. Φίλε αναγνώστη, αξίζεις κάτι καλύτερο από αυτό για το οποίο προσπαθούν να σε πείσουν ότι αξίζεις.

Το μήνυμα

2008-10-05T23:08:00.004+03:00

Ένα το μήνυμα, τρεις οι κατευθύνσεις:

• Η ελληνική πολιτεία οφείλει να προωθήσει το ποδήλατο με όλους τους τρόπους. Αυτό θα σημαίνει λιγότερα μηχανοκίνητα, πιο ανεκτοί δρόμοι, καλύτερη δημόσια υγεία, μικρότερο κοινωνικό κόστος των μεταφορών, καλύτερο περιβάλλον, υγιέστερος τουρισμός. Τα μέσα είναι γνωστά: υποδομές όπως ποδηλατόδρομοι και διευκόλυνση της μεταφοράς του ποδηλάτου στα μαζικά μέσα μεταφοράς. Δεν μπορεί χώρες του βορρά όπως η Ολλανδία να έχουν χιλιάδες χιλιόμετρα ποδηλατόδρομων, και η Ελλάδα με τις 300 μέρες ήλιο το χρόνο να μην έχει.

• Οι τοπικές κοινωνίες να "σκεφτούν παγκόσμια και να δράσουν τοπικά" προς την ίδια κατεύθυνση κυρίως με πρωτοβουλίες της τοπικής αυτοδιοίκησης.

• Τα δύο προηγούμενα δεν έχουν νόημα χωρίς τη δράση του καθενός μας. Ο πολίτης είναι η βάση της πίεσης για αλλαγές και το βασικό και τελικό υποκείμενο. Οφείλει να αναθεωρήσει τη μεταφορική του συμπεριφορά και να κάνει πράξη μια υπεύθυνη "ηθική των μετακινήσεων". Αν αδρανήσει θα υποστεί τις συνέπειες της αδράνειάς του. (Περισσότερα στο http://i-alli-ellatha.blogspot.com.)

Στατιστικά

2008-10-05T22:18:00.008+03:00

Σκοπός ταξιδιού: διάσχιση Ελλάδας περνώντας από τα ακραία 4 σημεία του ορίζοντα της ηπειρωτικής χώρας.
Μέσο ταξιδιού: μόνο ποδήλατο.
Είδος ποδηλάτων: απλά κλασικά σιδερένια ποδήλατα ηλικίας άνω από 10 χρόνων (εξαίρεση ένα ποδήλατο που ήταν "νέο" αλουμινίου). Κανένα άνω της αξίας 500 ευρώ (αν ήταν καινούργιο).
Τρόπος ταξιδιού: με όλα τα εφόδια διαβίωσης χωρίς καμία υποστήριξη (unsupported).
Διάρκεια ταξιδιού: 27 ημέρες (1 χωρίς ποδήλατο).
Συνολική διανυθείσα απόσταση: 2606 χιλιόμετρα.
Συνολικός χρόνος στη σέλα: 227 ώρες.
Συνολική μέση ταχύτητα: 11,5χλμ./ώρα.
Πεταλιές: ~1.500.000
Συνολική ανάβαση (υψομετρική διαφορά): 17,5 χιλιόμετρα. Διόρθωση: βλέποντας τη διαδρομή με λεπτομέρεια το elevation ήταν ~22χλμ. (ίσως περισσότερο).
Μέση ημερήσια ανάβαση: 850μ.
Συμμετοχές: 5 πρόσωπα, 1 σε όλη τη διαδρομή.
Κόστος ταξιδιού: λιγότερο από 6 ευρώ/άτομο/ημέρα.

Τετάρτη 1 Οκτ 2008

2008-10-05T14:59:00.002+03:00

Από τον Καραβόμυλο στην Αγριά [5:52 ώρες, 102 χλμ.]

Σήμερα δεν κάνουμε ποδήλατο, αλλά πετάμε! Είναι η τελευταία μέρα. Η μέρα της επιστροφής στην πατρίδα. Ο Νίκος και ο Γιώργος μόλις που πρόλαβαν να πάρουν ένα "βάπτισμα του πυρός". Όσο για μένα όμως, που έχω στα πόδια μου σχεδόν όλη την Ελλάδα, για μια στιγμή ζω τώρα: για τη στιγμή που θα αντικρύσω από μακριά την πατρίδα μου.

Η "νταλίκα" μου απέκτησε και αριθμό κυκλοφορίας. Όχι παίζουμε!

Η στιγμή όπου ο Οδυσσέας αντικρύζει την Ιθάκη του: η Αγριά στην άλλη πλευρά του Παγασητικού.

Απόγευμα στην Αγριά: η πορεία ολοκληρώθηκε...

Τρίτη 30 Σεπ 2008

2008-10-05T14:58:00.001+03:00

Από το Γαλαξείδι στον Καραβόμυλο [8:21 ώρες, 129 χλμ.]

Επιτέλους ένα ασυννέφιαστο πρωινό!

Ανεβαίνοντας τη Γκιώνα.

Κατεβαίνοντας τη Γκιώνα.

Στους δρόμους της περιοχής αυτής, μιας περιοχής που ζει στον αστερισμό της εξόρυξης του βωξίτη, οι φορτηγατζήδες είναι ο νούμερο ένα δημόσιος κίνδυνος. Οι εργολάβοι προσλαμβάνουν τη σάρα και τη μάρα (ζήτω η μείωση του κόστους) κι αυτοί ξεχύνονται στο δρόμο νομίζοντας ότι αν εξοικονομήσουν ένα λεπτό σε κάθε διαδρομή θα γίνουν πιο αρεστοί στο αφεντικό. Στο μεταξύ τα σύγχρονα φορτηγά είναι πανίσχυρα, οι άλλοι οδηγοί δεν μπορούν να τα προσπεράσουν, και οι στενοί αυτοί δρόμοι απαιτούν τη μέγιστη προσοχή ιδίως από ένα ποδηλάτη.

Αναρριχητικό πεδίο όπου ο Νίκος έχει χαράξει διαδρομές.

Στη Γραβιά θα συναντήσουμε το δήμαρχο και θα μάθουμε ενδιαφέροντα πράγματα για την περιοχή.

Πεινασμένοι και πανευτυχείς ποδηλάτες καταβροχθίζοντες από ένα κιλό εξαιρετικό γιαούρτι ο καθένας (και όχι μόνο).

Μετά την κατάβαση του Μπράλου ο Σάκης θα μας αποχαιρετίσει, καθώς θα πάρει το τραίνο από το Λιανοκλάδι για το βορρά.

Δευτέρα 29 Σεπ 2008

2008-10-05T14:57:00.001+03:00

Από την Κλειτορία στο Γαλαξείδι [7:49 ώρες, 120 χλμ.]

Σήμερα ξεκινάμε νωρίς, πριν καλά καλά ξημερώσει. Ο δύσκολος καιρός στα ψηλά βουνά της Πελοποννήσου μάς έχει κουράσει πια. Όλη αυτή η πρωτοφανής ατυχία με τον επίμονο καιρό μάς έχει καθυστερήσει και θέλουμε το συντομότερο να ξεφύγουμε από την εσωχώρα, ελπίζοντας ότι αν βγούμε στη θάλασσα θα βρούμε τουλάχιστον περισσότερη ζέστη. Ο συνδυασμός της υγρασίας με το κρύο μάς έχει πραγματικά φθείρει τις τελευταίες μέρες και χρειαζόμαστε ανασυγκρότηση.
Ξεκινάμε άλλο ένα πρωινό, με κρύο και υγρασία. Η μέρα θα ξεκινήσει με μια ανάβαση. Ανεβαίνοντας ψηλά το κρύο γίνεται όλο και πιο τσουχτερό και η ομίχλη μάς κρύβει τη θέα. Δεν βλέπουμε πού πάμε, ξέρουμε μόνο ότι είμαστε στο δρόμο για τα Καλάβρυτα.

Συναντάμε μία βρύση, όπου θα σταματήσουμε για πρωινό. Αυτό το ζεστό φαγητό ήταν τώρα ό,τι έπρεπε!

Και η ανάβαση στο κρύο και την αντάρα συνεχίζεται.

Όταν φτανουμε ψηλά στο διάσελο, ο καιρός προς τα βόρεια είναι πιο καθαρός, αλλά το κρύο στην κατηφόρα είναι διπλό. Κατηφορίζουμε προς την κοιλάδα των Καλαβρύτων.

Μετά τα Καλάβρυτα, θα ακολουθήσει η τελευταία μεγάλη ανάβαση σε αυτά τα κρύα βουνά.

Η κοιλάδα του Βουραϊκού.

Όταν φτάνω στην κορυφή στα 1030 μέτρα ψηλά, αντικρύζω πίσω από τα έλατα κάτω τη θάλασσα και την απέναντι πλευρά του Κορινθιακού και ουρλιάζω ξέφρενα από χαρά σαν τους μύριους του Ξενοφώντα: "θάλαττα θάλαττα"! Ντύνομαι σαν κρεμμύδι για την κατηφόρα και ξεχύνομαι προς τα κάτω.

Θάλαττα θάλαττα!

Κατεβαίνοντας για το Άνω Διακοφτό. Και τα μέρη αυτά κάηκαν με τις φωτιές του 2007. Όμως οι καινούργιες βιλίτσες ξεφυτρώνουν κανονικότατα.

Στο Αίγιο δεν μπορούμε να πούμε ότι ο καιρός είναι ιδιαίτερα ζεστός, ωστόσο είναι καλύτερα εδώ κάτω. Στο δίωρο που θα περιμένουμε το φέρρυ, αποδυόμαστε σε ένα καλό γεύμα.

Το φέρρυ μας φέρνει από το συννεφιασμένο Αίγιο στη Στερεά Ελλάδα.

Ο δρόμος μέχρι το Γαλαξείδι δεν θα μας δυσκολέψει ιδιαίτερα, και εκεί θα συναντηθούμε με το Νίκο και το Γιώργο. Γίναμε τέσσερις!

Κυριακή 28 Σεπ 2008

2008-10-05T14:56:00.001+03:00

Από το Ελληνικό στην Κλειτορία [5:51 ώρες, 82 χλμ.]

Και η σημερινή μέρα θα ξεκινήσει με βροχή. Καθώς έχουμε ανηφόρα μέχρι τη Στεμνίτσα, μάς δυσκολεύει ακόμα περισσότερο.

Η Στεμνίτσα.

Η Δημητσάνα.

Στα δάση της Βυτίνας δεν έχουμε μόνο βροχή αλλά και τσουχτερό κρύο.

Στενά Παγκρατίου, στο δρόμο προς την Κλειτορία: κατσίκια σκαλωμένα στα βράχια φωνάζουν αβοήθητα.

Εκμεταλλευόμενοι τα κενά της βροχής όσο μπορούμε, φτάνουμε στην Κλειτορία μετά από μια διαδρομή δίπλα στην κοίτη του Λάδωνα. Τα μέρη σε αυτές τις κοιλάδες είναι πανέμορφα, με πράσινο, με χωράφια και αγρότες που πουλούν στο πλάι του δρόμου φρέσκα προϊόντα. Πήρα μερικά μήλα και ήταν εξαιρετικά.

Στην κεντρική πλατεία της Κλειτορίας η βροχή ξαναρχίζει και βρίσκουμε καταφύγιο μπροστά σε ένα κτίριο στο κέντρο της πλατείας. Εν μέσω βροχής, θα βγει από την εξώπορτα ο οικοδεσπότης, ο οποίος θα μας προσφέρει ευγενικά διανυκτέρευση μέσα στο χώρο του ξενοίκιαστου μαγαζιού.

Σήμερα έχει πανηγύρι στην Κλειτορία. Δυστυχώς, η βροχή το χάλασε. Είχε να βρέξει από το Μάιο. Δύο ποδηλάτες φέτος το Σεπτέμβρη κατάφεραν να φέρουν την πολυπόθητη βροχή σε όλη την Ελλάδα. Πολυπόθητη σε όλους, εκτός από τους ίδιους.

Ψητά γουρουνόπουλα περιμένουν τους πελάτες, που δεν θα έρθουν λόγω της βροχής.

Σάββατο 27 Σεπ 2008

2008-10-05T14:55:00.006+03:00

Από το Καστόρειο στο Ελληνικό [5:43 ώρες, 72 χλμ.]

Αυτά τα μέρη, στη σκιά του θεού Ταϋγέτου, είναι πνιγμένα στο πράσινο. Λίγοι άνθρωποι, ελάχιστα αυτοκίνητα στο δρόμο. Άφθονα νερά κατεβαίνουν από το βουνό. Μέσα στα χωριά κάθε 50-100 μέτρα βρίσκεις πετρόκτιστες βρύσες με γάργαρο νερό. Υπάρχουν όλες οι καλλιέργειες και τα καλά της γης. Αυτή την εποχή βρίσκεις σταφύλια, σύκα, καρύδια, κάστανα κλπ. Στο δρόμο περνούν ομάδες κυνηγών με φορτωμένα στα αυτοκίνητα τεράστια μαύρα αγριογούρουνα.

Γεωργίτσι: θέα στο λακωνικό κάμπο μέχρι τον Πάρνωνα.

Λογκανίκος.

Τα σταφύλια και τα σύκα πανταχού παρόντα και διαθέσιμα.

Πριν τη Μεγαλόπολη, κατασκευή καινούργιου δρόμου. Το περιβάλλον θυσία στο βωμό της ανάπτυξης.

Μεγαλόπολη: το παλιό και το καινούργιο. Το σύννεφο πάνω από την καμινάδα οφείλεται όχι στον καιρό αλλά στην καμινάδα.

Σήμερα συναντήσαμε και τον κύριο Χένρι. Αλλά για αυτόν θα μιλήσουμε αργότερα.

Παρασκευή 26 Σεπ 2008

2008-10-05T14:55:00.004+03:00

Από το Νύφι στο Καστόρειο [7:20 ώρες, 101 χλμ.]

Ξημέρωμα.

Πρωινό φως στα μανιάτικα σπίτια.

Ο Κότρωνας.

Έμελλε να το ζήσω: μετά τη Μάνη έχω πάθει ένα "σύνδρομο overdose" λόγω καταιγισμού εμπειριών, ένα είδος ψυχολογικού μπλοκαρίσματος που με δυσκολεύει να απορροφήσω νέες παραστάσεις από το περιβάλλον μου. Θα προσπαθήσω να χαλαρώσω σήμερα, στην ήσυχη διαδρομή μέχρι τη Σπάρτη.

Μετά τη Σπάρτη, λίγο πριν τη γέφυρα του Ευρώτα, θα πάρουμε το δρόμο για τα χωριά των υπωρειών του βόρειου Ταϋγέτου. Μέσα από γραφικά αγροτικά τοπία, θα φτάσουμε για βράδυ στο κατάφυτο Καστόρειο, σε ένα εξαιρετικό μέρος για διανυκτέρευση, με κρύο νερό πηγής να τρέχει άφθονο και με καρυδιές γεμάτες νόστιμα και θρεπτικά καρύδια.

Πέμπτη 25 Σεπ 2008

2008-10-05T14:53:00.002+03:00

Στον πυρήνα της Μάνης και το Ταίναρο [7:00 ώρες, 70 χλμ.]

Είναι ένα απόκοσμο πρωινό. Ο αέρας έχει κοπάσει. Στο απόβροχο ο τόπος όλος αναδύει άπειρες μυρωδιές, από τα ξερά χόρτα τις πέτρες και τα φρύγανα.
Κυλούμε σε ένα έρημο δρόμο στο πρωινό κρύο. Ο δρόμος πάει προς τα νότια, με ένα σωρό διασταυρώσεις να οδηγούν σε οικισμούς με πυργόσπιτα με παράξενα ονόματα. Πάνω στα ξεροβούνια ξεχωρίζουν πετρόσπιτα και οι χαρακτηριστικές ξερολιθιές ως όρια των κομματιών γης.

Ελάχιστοι άνθρωποι υπάρχουν παντού, ελάχιστα αυτοκίνητα στο δρόμο.

Ο πρωινός Γερολιμένας.

Ιδιωτική περιοχή κύριοι, απαγορεύεται... βάσει κοινοτικής αποφάσεως!

Άρωμα βασιλικού και φασκόμηλου.

Χωρίς λόγια (η εικόνα έχει το λόγο).

Οι μανιάτικες ξερολιθιές, τα όρια των κτημάτων.

Η ανεμοδαρμένη Βάθεια.

Φραγκοσυκιές και πυργόσπιτα.

Ένας κόσμος πνιγμένος στο απέραντο γαλάζιο.

Ακόμα μια συννεφιασμένη Μάνη.

Καράβι στον ορίζοντα.

Ό,τι άφησε πίσω της η πρόσφατη φωτιά - δηλ. τίποτα.

Αυτό το συννεφιασμένο μεσημέρι θα φτάσουμε στο τέλος του δρόμου προς το Ταίναρο. Και στους αρχαίους εδώ ήταν το τέλος του κόσμου.

Το ψιλόβροχο αρχίζει πάλι. Βρισκόμαστε στο πλέον άνυδρο ίσως μέρος της ελληνικής γης, αλλά η βροχή είναι μαζί μας.

Αφήνουμε τα ποδήλατα και τα πράγματά μας όσο μπορούμε καλύτερα προστατευμένα από τη βροχή, και οπλισμένοι με τα αδιάβροχά μας αφήνουμε στα αριστερά το Υπνομαντείο και τις Πύλες του Άδη και με μια ευχή του Ταινάριου Απόλλωνα ξεκινάμε για τον φάρο στο Ταίναρο με τα πόδια. Σε 1,5 ώρα το πολύ θα βρεθούμε εκεί.

Αλλά ο καιρός έχει άλλη γνώμη. Κατά τα μισά της διαδρομής πιάνει μια γερή βροχή με αέρα, που κάνει το περπάτημα καθόλου ευχάριστο. Επιστρέφουμε.

Η ρωμαϊκή οικία με το ψηφιδωτό, στο μονοπάτι για το Ταίναρο.

Γυρνάμε στην ταβέρνα, μαζί με ένα μπουλούκι κυνηγών που τρώνε και μιλάνε δυνατά εξιστορώντας με κομπασμό τα κυνηγετικά τους κατορθώματα. Έτσι ρίχνεις το ορτύκι, έτσι κατεβάζεις την πέρδικα, έτσι φωνάζεις στο σκυλί. Έρχονται εδώ αυτή την εποχή, για ένα εικοσαήμερο, όταν περνάνε για μετανάστευση τα ορτύκια. Έρχονται από μακριά, από όλη την Πελοπόννησο, Ζάκυνθο, Κεφαλλονιά κλπ. Πέρυσι, μας λέει ένας ντόπιος, βάλανε μέσα στη θάλασσα μια βάρκα με ψεύτικους "κράχτες" και τα κοπάδια των ορτυκιών πέφτανε και πνίγονταν και τα μαζεύανε με τις απόχες.

Η βροχή συνεχίζεται ανελέητα. Μια θλίψη με διακατέχει. Γέρνω το κεφάλι πάνω στα χέρια μου πάνω στο τραπέζι της ταβέρνας, και με πιάνει ο ύπνος. Ας ελπίσω ότι κι εγώ όταν ξυπνήσω, έχοντας κάνει την υπνομαντεία, θα ξέρω πότε θα σταματήσει η βροχή για να ξεκινήσουμε.

Δυστυχώς η μαντεία δεν έπιασε. Ξυπνώ μετά από μιάμιση ώρα, και η βροχή συνεχίζεται. Περνά κι άλλη ώρα, και όταν κοπάζει δεν αντέχουμε άλλο: φοράμε τα αδιάβροχα και βγαίνουμε στο δρόμο για άλλο ένα κρυφτούλι με το ουράνιον ύδωρ.

Θα αντιμετωπίσουμε ανελέητες ανηφόρες, με απίστευτες κλίσεις. Όταν φοράς αδιάβροχο στην ανηφόρα έχεις δύο προβλήματα: το νερό απέξω και το νερό από μέσα λόγω του ιδρώτα. Βέβαια τα χρώματα αυτών των τοπίων μετά τη βροχή είναι μαγευτικά, ενώ η γη αναδύει άπειρες μυρωδιές.

Το χωριό Κορογωνιάνικα πίσω από το ουράνιο τόξο. Η Ανατολική Μάνη έχει αρχίσει.

Απόβρεχο στη Λάγια.

Βρεγμένη Μάνη.

Για το βράδυ θα καταλήξουμε στο Νύφι, όπου θα μας εκπλήξει ευχάριστα η φιλοξενία των γειτόνων. Νερό θα βρούμε από μια στέρνα, καθώς το νερό σε αυτά τα μέρη είναι δυσεύρετο. Πέρυσι άρχισε η υδροδότηση της Μάνης με αγωγό από το Γύθειο, αλλά οι βρύσες τώρα δεν έχουν νερό.

Τετάρτη 24 Σεπ 2008

2008-10-05T14:52:00.003+03:00

Μπαίνοντας στον κόσμο της Μάνης [6:48 ώρες, 88 χλμ.]

Η Μάνη είναι ένας ιδιαίτερος κόσμος. Από μεταφορικής απόψεως, όσον αφορά το ποδήλατο οι απόψεις είναι διιστάμενες. Κάποιοι το θεωρούν εξόχως συναρπαστικό, κάποιοι εξόχως μαζοχιστικό. Αιτία φυσικά οι ανηφόρες, λόγω της χάραξης των μικρών στενών δρόμων. Ιδίως για μένα που σέρνω ένα βαρύ τρέιλερ, γνωρίζω εξαρχής ότι θα είναι μια δοκιμασία. Όμως κρατώ το πρώτο: πάντα ονειρευόμουνα να περάσω έστω μία φορά στη ζωή μου τον πυρήνα της Μάνης με ποδήλατο.

Λίγα χιλιόμετρα μετά την Καλαμάτα, αρχίζει το... πανηγύρι με μια ανάβαση για τον Κάμπο. Όσες φορές έχω κάνει τη διαδρομή Καλαμάτας - Αρεόπολης σε αυτό το σημείο πάντα γίνονταν έργα στο δρόμο.

Η παλιά γέφυρα του Κάμπου που κάποτε πέρασα, εκτός λειτουργίας πια λόγω καινούργιου δρόμου.

Ο Κάμπος, στους πρόποδες του Ταϋγέτου, μια εισαγωγή στο μανιάτικο τοπίο.

Η χερσόνησος της Μάνης λουσμένη στη Μεσόγειο.

Τα μανιάτικα σύκα, τα νοστιμότερα του κόσμου.

Στην Καρδαμύλη θα μας συναντήσουν κάποια παιδιά που ασχολούνται με ποδήλατο, θα μας κεράσουν και θα μας πουν πολλά για την περιοχή και τις δραστηριότητές τους.

Ένα ενδιαφέρον γλυπτό στην Καρδαμύλη.

Όταν όλη η Ελλάδα πωλείται, θα γλιτώσει η Μάνη; Μακάρι να τα καταφέρει!

Η χαρακτηριστικότερη συνάντηση της ημέρας είναι ο Mike. Άγγλος, με μια εφταμισάρα Triumph Bonneville, την Bonnie του, ξεκίνησε από το βόρειο άκρο της Σουηδίας και συνεχίζει κάνοντας όλες (μα ΟΛΕΣ) τις ευρωπαϊκές ακτές, περνώντας από όλους τους πολιτισμούς της θάλασσας. Όταν εμείς βρισκόμαστε στο 1948ό μας χιλιόμετρο αυτός βρίσκεται στο 17000ό του. Με ένα εκπληκτικό βρετανικό χιούμορ, αισθάνεται άκρως ευτυχής που σήμερα γνώρισε τους μεγαλύτερους μαζοχιστές της οικουμένης στη Μάνη. Δηλώνει γοητευμένος από έναν τόπο στον οποίο σίγουρα θα ξαναέρθει, και από μία γλώσσα που σίγουρα θα μάθει.

Αυτοπροσωπογραφία ενός μαζοχιστή. Μόνο όσοι έχουν ανέβει τις ανηφόρες της Μάνης με ποδήλατο, και δη σέρνοντας ένα βαρύ τρέιλερ, είναι σε θέση να κατανοήσουν επαρκώς τον τίτλο της φωτογραφίας.

Το συννεφιασμένο Οίτυλο.

Το Νέο Οίτυλο.

Αφού βρούμε στην Αρεόπολη τρόφιμα, προσπερνώντας ένα φαστφουντάδικο με τον τίτλο "Μάνι Μάνι", και γεμίσουμε τα μπουκάλια μας νερό από ένα μαγαζί, θα βρούμε επιτέλους για το βράδυ ένα κτίσμα που μπορεί να μας προστατέψει από τον αέρα και τη βροχή. Το θρίλερ με τον καιρό συνεχίζεται. Ναι, ακόμα και στην ηλιόλουστη Μάνη.

Τρίτη 23 Σεπ 2008

2008-10-05T14:51:00.006+03:00

Από τον Πύργο στην Καλαμάτα [7:09 ώρες, 134 χλμ.]

Οπωσδήποτε το πρώτο αξιοθέατο της ημέρας είναι τα πευκοδάση της Ηλείας. Για να δούμε, πόσα από αυτά γλίτωσαν από τις φωτιές του 2007;

Μπαίνοντας στα πευκοδάση της Ηλείας. Αυτά είναι τα άκαφτα, τα καμένα στην επόμενη φωτο παρακαλώ.

Εικόνα θλίψης.

Το πρώην δάσος του Καϊάφα. Στο βάθος η σιδηροδρομική γραμμή, από όπου το τραίνο περνούσε μέσα από το αισθητικό δάσος. Ένα ολόκληρο δάσος απλά εξαφανίστηκε.Οι καμένοι κορμοί κόπηκαν καταγής.

Το βουνό πίσω από τα Λουτρά, που ήταν πευκόφυτο, γυμνό και μαύρο.

Πεύκα που γλίτωσαν. Για το μεσημεριανό μας δεν θα καθίσουμε στον ίσκιο αλλά στον ήλιο. Αιτία ο κρύος καιρός...

Νοστιμότατα σύκα μεγαλώνουν με φόντο το απέραντο γαλάζιο. Ο τόπος γεμάτος βίλες και καλώδια ρεύματος και τηλεφώνου, όλα ατάκτως ερριμμένα. Η ελληνική οικοδομική αναρχία σε όλη της τη δόξα.

Στο Καλό Νερό συναντάμε έναν ποδηλάτη από τη Σλοβενία, που κάνει το γύρο της Πελοποννήσου. Στρίβοντας για Καλαμάτα, αρχίζουν άλλα τοπία, τα τοπία της εσωτερικής Πελοποννήσου.

Από τις παλιές γέφυρες των Σιδηροδρόμων Πελοποννήσου, στα όρια του Δήμου Αετού. Μόλις πατήσω το κουμπί της φωτογραφικής μηχανής θα ακούσω την κραυγή ενός αετού που ίπταται μεγαλόπρεπα πάνω από το κεφάλι μου, αλλά θα τον "χάσω" στα 10 δευτερόλεπτα που χρειάζεται η μηχανή για το γράψιμο στην κάρτα.

Στο Κοπανάκι, σε ένα τυροκομείο θα βρούμε τη νοστιμότερη γραβιέρα που έχουμε φάει ποτέ. Αξίζει να κουβαλήσουμε μαζί μας ένα ολόκληρο κιλό. Όπως επίσης βέβαια εξαιρετικό λάδι και χυλοπίτες.

Εσωτερική Μεσσηνία, στο δρόμο Τρίπολης - Καλαμάτας. Κοιτώντας γύρω σε ακτίνα 360 μοιρών, όλα τα βουνά είναι καμένα!

Φτάνουμε στην Καλαμάτα, όπου θα μείνουμε σε ένα κάμπινγκ που θα βρούμε ανοιχτό. Η πολυτέλεια ενός κάμπινγκ σε αυτή την περιπέτεια είναι κάτι που θα εκτιμήσουμε επίσης.

Δευτέρα 22 Σεπ

2008-10-05T14:51:00.004+03:00

Από το Ρίο στον Πύργο [5:41 ώρες, 110 χλμ.]

Ένας δρόμος, μια ατελείωτη ευθεία που σε προκαλεί για ένα μόνο πράγμα: να καλύψεις χιλιόμετρα προς το νότο.

Το μόνο ενδιαφέρον γεγονός της ημέρας θα είναι η απογευματινή συνάντηση με δύο νεαρούς Γάλλους που οδηγούν δύο ξαπλωτά ποδήλατα (recumbents). Ξεκίνησαν από Γαλλία, έφτασαν μέχρι το βορειότερο σημείο της Σουηδίας, ποδηλάτισαν νότια μέχρι την Ελλάδα, και θα γυρίσουν Γαλλία μέσω Ιταλίας.

Κυριακή 21 Σεπ 2008

2008-10-05T14:50:00.001+03:00

Από την Στράτο στο Ρίο [7:05 ώρες, 112 χλμ.]

Αυτό το πρωινό στον χώρο της αρχαίας Στράτου θα αναζητήσω σημάδια του χρόνου. Στο πρώτο φως της ημέρας περπατώ στους χώρους των ερειπίων.

Μια σύγχρονη γάτα της Στράτου αναπαύεται στην αρχαία πέτρα.

Το θέατρο της Στράτου χωρούσε 6.000 ανθρώπους. Σήμερα δεν χωρά ούτε έναν παλαίμαχο βοσκό, που κάθε πρωί (ας όψεται η λειψυδρία) κουβαλά τον "μπάφρο" στον ώμο δυο φορές με νερό από τη βρύση του αρχαιολογικού χώρου για να ποτίσει τα "μανάρια" στο καλύβι. Κάνω να τον βοηθήσω να σηκώσει το γάλα, αλλά με αντικόβει: "πού γάλα παιδάκι μου ο μπάφρος, νερό είναι το, μακάρι να ήταν γάλα".

Το αρχαίο θέτρο της Στράτου.

Κι όμως ο καθένας θα τραβήξει τελικά το δρόμο του, ο βοσκός στα προβατά του, εγώ στο νότο.

Το Αγρίνιο πίσω από τη λίμνη Λυσιμαχεία.

Στο δρόμο για το Μεσολόγγι.

Στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου.

Ένας ποδηλατόδρομος υπάρχει στο δρόμο της λιμνοθάλασσας στο Μεσολόγγι. Ιδανικός για ποδήλατο, σήμερα Κυριακή χρησιμοποιείται από αρκετό κόσμο. Συναντήσαμε ανθρώπους κάθε ηλικίας, μόνους ή σε παρέες, να πηγαίνουν τη βόλτα τους από και προς το Μεσολόγγι και την Τουρλίδα.

Μια βιαστική φωτογραφία στη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, όπου η στάση απαγορεύεται.

Μπαίνουμε στην Πελοπόννησο. Αχ λίγη ζέστη θέλουμε! Να ζεσταθεί το κοκκαλάκι μας βρε αδερφέ. Αλλά πού...

Στην πολυκοσμία του Ρίου θα δυσκολευτούμε να βρούμε ένα μέρος να μείνουμε για τη νύχτα. Εκτός αυτού θα φάμε και μία βροχή. Ξανά!

Σάββατο 20 Σεπ 2008

2008-10-05T14:49:00.002+03:00

Από την Πρέβεζα στην Στράτο [5:27 ώρες, 90 χλμ.]

Ω όχι! Βρέχει. Βρέχει, βρέχει. Στο μεταξύ οι άνθρωποι του σταδίου θα φέρουν μέχρι και τα παιδιά τους να μάθουν για το ταξίδι μας και τα ποδήλατά μας. Θα τους κάνουμε ένα... σεμινάριο, το οποίο τα παιδιά παρακολουθούν με ιερή προσοχή και ρωτάνε μια το ένα και μια το άλλο.

Κατά τις 11:00 και μετά από διαφωνία για το αν θα φύγουμε ή όχι, αποφασίζουμε να φύγουμε όταν η βροχή κοπάζει. Ο καιρός δεν δείχνει έλεος, και θα αλλάξουμε το δρομολόγιό μας: δεν θα περάσουμε από τις δυτικές ακτές της Αιτωλοακαρνανίας όπου δεν υπάρχουν χωριά και δεν θα μπορούμε να βρούμε καταφύγιο, αλλά από τον κύριο δρόμο μέσω Βόνιτσας προς Αμφιλοχία.

Αφήνοντας πίσω το Άκτιο, προς τη Βόνιτσα.

Η συννεφιασμένη Βόνιτσα.

Βουκολικά μέρη, με άφθονη κτηνοτροφία.

Όλα πωλούνται, καλοκαιρία πωλείται πουθενά;

Και εδώ καμένα...

Η Αμφιλοχία.

Στην Αμφιλοχία θα αποχαιρετίσουμε τον Σταμάτη. Μετά από 612 χιλιόμετρα οι διακοπές του τελειώνουν.

Περιμένοντας στο σταθμό των λεωφορείων, εμφανίζεται ένας ποδηλάτης ερχόμενος από την κατεύθυνση που και εμείς ήρθαμε. Είναι Γερμανός, όχι πάνω από τα 30 του, ένας αθλητικός τύπος που ξεκίνησε από τη Γερμανία κάνοντας εκπληκτικά χιλιόμετρα κάθε μέρα, και που θα τελειώσει μετά από 12 μήνες στη Νέα Ζηλανδία. Κάτι λέει για την πισινή του ρόδα, του έσπασε μια ακτίνα και στην Αλβανία του πέρασαν μια άλλη, η ακτίνα ακατάλληλη, η ρόδα βέβαια είναι σε αισχρή κατάσταση για τα κιλά που κουβαλάει και τον τρόπο που ποδηλατεί, δεν μπορώ να τη συνεφέρω, του λέω στην Πάτρα ή στην Αθήνα να βάλει μια άλλη. Το εκπληκτικό είναι που κουβαλάει στην πλάτη μόνιμα ένα ασήκωτο σακίδο που πρέπει να ζυγίζει το λιγότερο 25 κιλά! Αχ ατίθασα νιάτα...
Ενώ εμείς μετά την αναχώρηση του Σταμάτη ξεκινάμε, αυτός κατεβάζει στα όρθια μερικά πιάτα με κοψίδια στο διπλανό φαστφουντάδικο. Σε λίγο στο δρόμο θα μας προσπεράσει ένας μπλε σίφουνας.

Ο μπλε σίφουνας.

Όταν σουρουπώνει, ευτυχώς χωρίς άλλη βροχή, φτάνουμε στην Στράτο, όπου θα καταφύγουμε στον αρχαιολογικό χώρο. Ο ήλιος ξετρυπώνει κάτω από τα βαριά σύννεφα λίγο πριν βυθιστεί πίσω από τα βουνά της δύσης, δίνοντας ένα δυνατό και αλλόκοτο κόκκινο φως από οριζόντια θέση. Στον αρχαιολογικό χώρο ζει σε ένα σπιτάκι ο Νίκο, ένας Γερμανός φοιτητής που κάνει τη διατριβή του στα κεραμεικά του χώρου αυτού.
Τα ελληνικά του είναι άψογα! Βγήκε έξω για να φωτογραφίσει τον αλλόκοτο ήλιο. Από αυτόν θα μάθουμε κάποια πράγματα για την Στράτο και το παρελθόν της, το αρχαίο κέντρο του ακαρνανικού πολιτισμού.

Παρασκευή 19 Σεπ 2008

2008-10-05T14:48:00.002+03:00

Από τη Σαγιάδα στην Πρέβεζα [6:40 ώρες, 119 χλμ.]

Ιδού και η απόφαση του ΚΕΣΥ για τους δύσπιστους!

Η μέρα αυτή λες και μας αποζημιώνει με ένα ευχάριστο πρωινό, για τα κρύα και τις βροχές των προηγούμενων. Παίρνουμε ένα πολύ ευχάριστο αγροτικό δρόμο που οδηγεί μέσα από τα κτήματα με τα ξυνά προς την Ηγουμενίτσα. Είναι απόλαυση να ποδηλατείς σε αυτή την πεδιάδα!

Ο κάτω ρους του Καλαμά. Και εκεί ο ελληνάρας πέταξε τα μπάζα του.

Μια φωτογραφία-σύμβολο του ταξιδιού μας. Ώρα 09:16 το πρωί στον κάμπο της Σαγιάδας: μια ελληνική σημαία ανεμίζει στον πρωινό ανατολικό άνεμο με φόντο τα ακριτικά βουνά του βορρά.

Ο δρόμος προς Πρέβεζα δε θα λέγαμε ότι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ενώ απαιτεί προσοχή από τον ποδηλάτη καθώς είναι αρκετά στενός σε πολλά σημεία του και οι νταλίκες περνούν ανελέητα. Επίσης είναι δύσκολο να βρίσκουμε νερό. Ο καιρός άρχισε πάλι τα καπρίτσια του. Ο ουρανός φορτίζεται με σύννεφα.

Νούφαρα στο έλος Καλοδικίου.

Στα μέρη της Πάργας.

Φτάνοντας στην Πρέβεζα, ρωτάμε πού είναι στο στάδιο της πόλης... για το γνωστό λόγο. Εκεί θα εκπλαγούμε με τον τρόπο με τον οποίο θα μας αντιμετωπίσουν! Θα μας προσφέρουν χώρο να μείνουμε, μέσα στο κλειστό γυμναστήριο επειδή ο καιρός δεν πάει καλά, θα μας αφήσουν τα μπάνια να πλυθούμε και να πλύνουμε τα ρούχα μας με όσο ζεστό νερό θέλουμε, θα μας αφήσουν τις τουαλέτες, και τέλος θα μας αφήσουν και το κλειδί για να βγούμε έξω το βράδυ αν θέλουμε!

Παλιοί αθλητές, θα πιάσουμε την κουβέντα μαζί τους και θα μάθουμε ένα σωρό πράγματα για την περιοχή και για την πόλη. Μαθαίνουμε για το κέντρο της πόλης, την παλιά πόλη, όπου και θα πεταχτούμε μια βόλτα, όπου απαγορεύονται τα αυτοκίνητα και επιτρέπονται μόνο τα ποδήλατα και οι πεζοί. Η πόλη αυτή πραγματικά δείχνει ένα ανθρώπινο πρόσωπο, κάτι που είναι σπάνιο για ελληνική πόλη.

Δυστυχώς ο καιρός αγριεύει. Να δούμε πώς θα είναι αύριο.

Πέμπτη 18 Σεπ 2008

2008-10-05T14:47:00.001+03:00

Από τα Γιάννενα στη Σαγιάδα [7:05 ώρες, 112 χλμ.]

Βρισκόμαστε σε ένα όμορφο μέρος ακριβώς δίπλα στο νερό της λίμνης. Όπως λένε και οι ντόπιοι ο καιρός κρύωσε, η θερμοκρασία πρέπει να είναι γύρω στους 5-6 βαθμούς.

Το πρώτο φως στη λίμνη.

Και πάλι στη σέλλα. Φυσικά θα αποφύγουμε μετά βδελυγμίας τη Νέα Εγνατία, γιατί δεν είναι δρόμος για ποδηλάτες!

Ο Δήμος Ευρυμένων μας υποδέχεται με άφθονα σραφύλια.

Γέφυρα στον ποταμό Καλαμά.

Ο δρόμος Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας έχει μια υποδειγματική χάραξη. Οι στροφές είναι χαραγμένες με τέλειες ακτίνες καμπυλότητας, οι ανηφόρες έχουν ήπιες κλίσεις και οι κατηφόρες είναι απολαυστικές, όλα αυτά μέσα σε ήσυχα καταπράσινα βουνά.

Για 1-2 ώρες περνούν διαρκώς νταλίκες στο αντίθετο ρεύμα βουλγάρικες και τούρκικες. Προφανώς κάποιο φέρρυ τις άδειασε στην Ηγουμενίτσα.

Οδηγικά παρατράγουδα.

Ένας παππούς έβγαλε το εγγόνι του βόλτα.

Νεκρός σκίουρος στο δρόμο. Σε όλη τη διαδρομή μας συναντήσαμε πολλά σκοτωμένα ζώα από τα οχήματα.

Ποδηλάτης στην άκρη του δρόμου.

Ένα μεγάλο έντομο σε λάθος μέρος (στην άσφαλτο).

Τα μέρη προς τη Σαγιάδα είναι μια ευχάριστη έκπληξη. Κάτω από τα ξεροβούνια του βορρά, οι ελαιώνες και οι πορτοκαλεώνες θυμίζουν τα τοπία της Κέρκυρας.

Η παραλία της Σαγιάδας σε αυτό το άκρο της ελληνικής γης μας υποδέχεται, μια παραλία απέραντη και έρημη αφού λόγω της εποχής δεν έμεινε κανείς. Όλος ο χώρος είναι δικός μας να στήσουμε τις σκηνές μας. Μια αίσθηση ελευθερίας που δεν συγκρίνεται με τίποτα.
Ένα ξύλινο σπιτάκι γίνεται η κουζίνα όπου θα μαγειρέψουμε μια υπέροχη μακαρονάδα με σάλτσα με λαχανικά που βρήκαμε στο χωριό. Θα γευματίσουμε στο ζεστό φως της λάμπας, ενώ η θάλασσα μας νανουρίζει μπροστά από το κρώξιμο ενός γλάρου που κι αυτός ξεχάστηκε όπως και μεις στην έρημη παραλία της Σαγιάδας.

Τετάρτη 17 Σεπ 2008

2008-10-05T14:46:00.001+03:00

Από την Κόνιτσα στα Γιάννενα [4:05 ώρες, 72 χλμ.]

Κι αυτή η μέρα ίσως έχει βροχή... υπάρχει βαριά συννεφιά αλλά κάπου κάπου ο ουρανός ανοίγει και λίγο.

Ένα ακόμα συννεφιασμένο πρωινό, στην Κόνιτσα.

Η χαράδρα του Αώου.

Αρχίζει μια ανηφόρα σε ένα βουνό που χωρίζει την πεδιάδα της Κόνιτσας από την πεδιάδα των Ιωαννίνων.

Η πεδιάδα της Κόνιτσας.

Και μετά θα κατεβούμε από τη νότια πλευρά το βουνό, μέχρι που θα φτάσουμε στο χωριό Μεταμόρφωση. Εκεί θα ανακαλύψουμε μία βιοτεχνία γαλακτοκομικών προϊόντων. Τα οποία όχι μόνο θα έχουν την τιμή να χορτάσουν γενναίως τρεις πεινασμένους ποδηλάτες, αλλά, όπως ομοφώνως θα ομολογηθεί, είναι τα νοστιμότερα γαλακτοκομικά που αυτοί οι τρεις έχουν ποτέ βάλει στο στόμα τους. Τυρί, γιαούρτι, γαλοτύρι, κασέρι, σε συνδυασμό με ντομάτες πιπεριές και φωμί από τον φούρνο του χωριού θα καταναλωθούν πάραυτα σε ικανές ποσότητες, και με μια όρεξη χωρίς προηγούμενο.

Πεινασμένοι ποδηλάτες εν ώρα καταβροχθίσεως.

Η πεδιάδα των Ιωαννίνων.

Και εδώ καμένα.

Όταν φτάσουμε στα Γιάννενα η ιστορία θα επαναληφθεί στη δεύτερη παραλλαγή της δηλ. χωρίς το ζεστό ντους.

Πραγματικά αυτό που θα μας μείνει περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο από αυτό το μέρος είναι τα καταπληκτικά γαλακτοκομικά. Είναι απλώς αξέχαστα.

Τρίτη 16 Σεπ 2008

2008-10-05T14:45:00.007+03:00

Από την Καστοριά στην Κόνιτσα [7:08 ώρες, 106χλμ.]

Όπως μας λένε, είχε μήνες να βρέξει στην Καστοριά. Λες και εμείς φέραμε τη βροχή. Ελπίζουμε ότι αυτό δεν θα συνεχιστεί! Αυτό το πρωινό φαίνεται πιο ήπιο, με μικρότερη όρεξη για βροχή, θα συνεχίσουμε, δεν μπορούμε να χάσουμε και δεύτερη μέρα εδώ.
Στο δρόμο για το Νεστόριο συναντάμε (ή μας συναντά, το ίδιο κάνει) μια αρκετά πυκνή ομίχλη.

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται.

Χαρακτηριστική πινακίδα, χαρακτηριστικά πυροβολημένη. Οι Έλληνες κυνηγοί πάλι μπέρδεψαν το "φυσικό κεφάλαιο" με τους "τόκους" και αντί για τα πουλιά πυροβόλησαν την πινακίδα.

Ανεβαίνοντας προς Νέα Κοτύλη.

Λίγο πριν τη Νέα Κοτύλη, ο Σταμάτης παθαίνει λάστιχο. Με φρίκη ανακαλύπτουμε ότι έσπασαν τα λινά του εξωτερικού λάστιχου. Ο Σταμάτης, έχοντας "καλά" λάστιχα, δεν είχε μαζί του ρεζέρβα. Τι κάνουμε τώρα; Θεωρητικά το ποδήλατο έχει ακινητοποιηθεί. Ερημιά, κρύο, αυτοκίνητα ελάχιστα, ίσως ένα κάθε μισή ώρα. Σα να μην έφταναν αυτά, η απειλή μιας ακόμα νεροποντής είναι μόνιμη.

Μία ελπίδα απέμεινε. Βγάζουμε το λάστιχο, και με βελόνα και νάυλον κλωστή κάνουμε μία χειρουργική επέμβαση: ράβουμε τα χωρισμένα λινά. Μερικές στάλες έρχονται πάλι. Βρε θεέ μη βρέξεις τώρα!

Αλλάζουμε τα δύο λάστιχα μπρος πίσω ώστε να πάει το προβληματικό μπροστά για να σηκώσει μικρότερη πίεση. Φοράμε, δοκιμάζουμε, φαίνεται να είναι εντάξει. Μετά από μισή ώρα, συνεχίζουμε.

Αρχίζει πάλι η βροχή. Φοράμε πάλι τα αδιάβροχα. Σε λίγο περνάμε έξω από τη Νέα Κοτύλη. Βρίσκουμε καταφύγιο σε ένα σπίτι που χτίζεται. Κάνει κρύο. Είμαστε στα 1400 μέτρα ψηλά. Περιμένουμε. Κάποτε η βροχή κοπάζει, συνεχίζουμε.
Ο δρόμος ανεβαίνει ως τα 1500 μέτρα και κάτι. Πρέπει να ντυθούμε για την κατηφόρα. Γύρω μας οι οροσειρές είναι πνιγμένες στα σύννεφα.

Μπαίνουμε στην περιοχή των καμένων του Γράμμου από τη μεγάλη πυρκαγιά του 2007. Πρέπει να δει κανείς με τα πραγματικά του μάτια την καμένη έκταση από εδώ ψηλά για να καταλάβει το μέγεθος της καταστροφής. Τεράστιες ποσότητες ξυλείας από τα καμένα απομακρύνονται από το δάσος. Μέσα στην ησυχία του βουνού μπορούμε να ακούσουμε από μακριά τα αλυσσοπρίονα των υλοτόμων. Στα χωριά της περιοχής ήδη βλέπαμε κορμούς σωριασμένους εδώ κι εκεί και σα να μας φαίνονταν επιφανειακά καμένοι - τώρα εξηγούνται όλα.

Κατεβαίνοντας στις βουνοπλαγιές.

Μέσα στα καταπράσινα δάση με τις ευωδιές του απόβροχου.

Όλη η φύση βρεγμένη, νερά κυλούν παντού.

Ο δρόμος πάει δίπλα στο Σαραντάπορο.

Το χωριό Δροσοπηγή χωμένο στο πράσινο βουνό.

Ο Σαραντάπορος, ένας θολός χείμαρρος που μαζεύει τα νερά των γύρω βουνών.

Τα χιλιόμετρα στην ερημιά συνεχίζονται. Άλλοτε με βροχή, άλλοτε χωρίς (ευτυχώς για σημαντικό χρόνο), εκμεταλλευόμαστε κάθε κενό στον καιρό για να προωθηθούμε, και όταν βρέχει κάθε διαθέσιμο χώρο που μπορεί να μας προστατέψει. Σε μια στιγμή θα βρεθούμε στα ερείπια ενός εγκαταλειμμένου (;) πριστηρίου με εκατοντάδες κορμούς απέξω σε μια τεράστια κορμοπλατεία. Νυχτώνει. Η Κόνιτσα δεν πρέπει να είναι μακριά. Φοράμε τα φώτα μας. Ευτυχώς η βροχή σταμάτησε. Μια ανηφόρα αρχίζει. Μετά μια κρύα κατηφόρα, μέχρι που βλέπουμε τα φώτα της Κόνιτσας. Φτάσαμε. Βρίσκουμε αμέσως ένα μέρος να μας φιλοξενήσει. Ουφ τι μέρα κι αυτή!

Δευτέρα 15 Σεπ 2008

2008-10-05T14:45:00.004+03:00

Ατέλειωτες ώρες, χιλιόμετρα μηδέν.

Συνεχώς βρέχει. Είμαστε ακινητοποιημένοι λόγω του καιρού. Μια βόλτα μέσα στην Καστοριά για ψώνια θα εξελιχθεί σε μια δίωρη αναμονή στις καρέκλες μιας καφετέριας μέχρι να κοπάσουν τα καρεκλοπόδαρα.

Η Καστοριά δεν είναι μια πόλη ιδιαίτερα φιλική στους ποδηλάτες. Λίγα ποδήλατα, στενοί δρόμοι πηγμένοι στα ΙΧ με απότομα ανηφοράκια και επικίνδυνα γλιστερά κατηφοράκια (ιδίως όταν είναι βρεγμένα!), και οδηγοί που σε κορνάρουν να φύγεις από το δρόμο.

Απόβρεχο στην Καστοριά.

Η Καστοριά ένα απόγευμα του Σεπτέμβρη.

Κυριακή 14 Σεπ 2008

2008-10-05T14:44:00.002+03:00

Από τις Πρέσπες στην Καστοριά [5:14 ώρες, 80 χλμ.]

Μια βόλτα στο λόφο του Αγίου Αχιλλείου επιβάλλεται - παρά το ψιλόβροχο.

Το σημείο όπου κατασκηνώσαμε αριστερά, στο βάθος οι καλαμώνες της Μικρής Πρέσπας και η Κούλα.

Τα ερείπια της Βασιλικής.

Άποψη της αποβάθρας που οδηγεί στο νησί.

Στην ανατολική πλευρά της λίμνης θα βρούμε άφθονα σταφύλια, που δεν τα προσέξαμε χθες λόγω της βροχής. Άγρια και πεντανόστιμα σταφύλια δαμάσκηνα καρύδια κλπ., ελεύθερος πλούτος.

Ποδηλάτες στο έργο της τροφοσυλλογής.

Μετά από μια γερή ανηφόρα μέχρι το διάσελο, ο δρόμος για την Καστοριά είναι κυρίως κατηφορικός.

Όταν φτάνουμε εκεί, ξεκινάμε το γύρο του νησιού για να βρούμε ένα κάμπινγκ, αλλά μας πιάνει όχι απλώς βροχή αλλά καταιγίδα! Καταφεύγουμε προσωρινά σε ένα υπόστεγο μέχρι να κοπάσει, θα βρούμε το κάμπινγκ αλλά ο παπάς δεν θα μας επιτρέψει τη διαμονή. Θα βρούμε τελικά ένα άλλο χώρο - όπου η μοίρα μας επεφύλασσε να μείνουμε όχι μία νύχτα αλλά δύο.

Σάββατο 13 Σεπ 2008

2008-10-05T14:43:00.002+03:00

Από τη Φλώρινα στην Πρέσπα [5:43 ώρες, 69 χλμ]

Σήμερα είναι μέρα ανάβασης. Έχουμε να ανεβούμε στο Πισοδέρι. Αλλά δεν θα είμαστε μόνοι.

Η μέρα μας άρχισε πολύ πριν ξημερώσει, κατά τις 04:30, όταν έφτασε ο Σταμάτης στο στάδιο της Φλώρινας. Ο Σταμάτης έμαθε για την πορεία από το διαδίκτυο, ξεκίνησε με το λεωφορείο στις 8 χθες το βράδυ από Αθήνα (με το ποδήλατο στις αποσκευές, μπράβο στο ΚΤΕΛ) και έφτασε στη Φλώρινα στις 04:00. Ζήτω, γίναμε τρεις!

Μετά από το απαραίτητο πρωινό, περνάμε μια βόλτα από την Φλώρινα για μερικά ψώνια και ο δρόμος της αρετής μας περιμένει: η ανηφόρα. Έχει συννεφιά, μια ευχάριστη υγρασία, είναι μάλλον απόβροχο, το δάσος αναδύει μυρωδιές, και ο ήσυχος δρόμος ελίσσεται προς τα πάνω.

Μια κάμπια που αποφάσισε να πάρει τον ίδιο δρόμο με μας.

Πέτρινη βρύση στην ανάβαση στον Βαρνούντα. Δυστυχώς ούτε αυτή χωρίς σκουπίδι...

Φτάνουμε σχετικά εύκολα στην κορυφή στα 1530 μέτρα ψηλά. Εδώ αξίζουμε ένα κολατσιό, ενώ μαζεύουμε σταφιδιασμένα κεράσια από μια μεγάλη κερασιά, με τα οποία θα φτιάξουμε αργότερα ένα ποτό. Μας κάνουν παρέα δυο μεγάλα σκυλιά Βερνάρδου, που ευτυχώς δεν μας αντιλαμβάνονται όταν ακόμα κινούμαστε, γιατί τα σκυλιά ως γνωστόν έχουν αδυναμία στους ποδηλάτες και καλύτερα που δεν μας πήραν είδηση νωρίς αυτά τα θηρία.

Κατηφορίζοντας προς τις Πρέσπες.

Σε μια θέση θέας πάνω από την Μικρή Πρέσπα.

Ποδηλατάμε με κατεύθυνση το Λαιμό, όταν πιάνει μια βροχή. Καταφεύγουμε σε ένα υπόστεγο, όπου θα μαγειρέψουμε τα φρέσκα φασολάκια που πήραμε το πρωί από τη Φλώρινα. Αν κρίνουμε από το πώς ρίχτηκαν όλοι στο φαγητό, ο σεφ πρέπει να έκανε καλή δουλειά.

Γεύμα by the lake στην όχθη της Πρέσπας.

Ένα αντικείμενο στην όχθη της Μικρής Πρέσπας που κρύβει τη δική του ιστορία.

Ωπ! Σήμερα είναι η γορτή. Ήρθαμε τη σωστή μέρα...

Ναι, και καταφύγιο φασολιών.

Ιδέα: να κατασκηνώσουμε πάνω στον Άγιο Αχίλλειο. Φύγαμε!

Διασχίζοντας την τεχνητή αποβάθρα για το νησάκι του Αγίου Αχιλλείου.

Της φυλακής τα σίδερα για ποιους είναι είπαμε;

Αφού τακτοποιήσουμε τις σκηνές μας πλυθούμε κλπ., έρχεται και η ώρα της βραδυνής εξόδου: μια ποδηλατάδα στη νυχτερινή λίμνη με το φεγγάρι να παίζει κρυφτούλι με τα σύννεφα για 4 χιλιόμετρα μέχρι την Κούλα στη γιορτή του φασολιού και του τσιρονιού. Φωνάζουν τα ξύλινα λόγια τους οι νομαρχέοι δημαρχέοι κλπ., αλλά και εμείς όπως όλος ο κόσμος περιμένουμε στη σειρά των φαγητών. Δωρεάν για όλους εξαιρετικά φαγητά φτιαγμένα από τις γυναίκες των χωριών, με τα φασόλια φυσικά να έχουν την τιμητική τους. Σίγουρα πιο νόστιμα φασόλια δεν έχω φάει ποτέ μου, με αποκορύφωμα τα μεγάλα φασόλια φούρνου. Αλλά υπάρχουν και άλλα είδη ντόπιων φαγητών, που εξαφανίστηκαν σύντομα - όποιος πρόλαβε πρόλαβε. Στη συνέχεια της βραδυάς θα δούμε και θα ακούσουμε παραδοσιακούς χορούς και μουσικές.

Οι αγελάδες, φιλικές, θα μας κάνουν συντροφιά στον ύπνο. Αυτά τα ζώα είναι το άκρον άωτον της ηρεμίας.

Παρασκευή 12 Σεπ 2008

2008-10-05T14:42:00.003+03:00

Από τα Γιαννιτσά στη Φλώρινα [7:31 ώρες, 113χλμ.]

Η μέρα θα αρχίσει με μια μεγάλη πεδινή διαδρομή μέχρι τα ριζά της Έδεσσας. Ο κάμπος δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και στην πρωινή δροσιά απλώς καλύπτουμε χιλιόμετρα.

Ένα μόνιμο και αρκούντως απεχθές παρόδιο χαρακτηριστικό των ελληνικών δρόμων: το σκουπίδι. Κυρίως τα πλαστικά μπουκάλια νερού: αν ανακυκλώνονταν κάποιος θα μπορούσε να τα μαζεύει και να γίνει πλούσιος.

Πριν την Έδεσσα θα υποστούμε μια σκληρή ανηφόρα, αλλά αυτή η πόλη πάντα αποζημιώνει τον επισκέπτη.

Ο κήπος της Έδεσσας με τους καταρράκτες.

Αφού βρούμε σε ένα κατάστημα ένα νοστιμότατο ντόπιο κασέρι, θα συνεχίσουμε δυτικά στις ανηφοροκατηφόρες προς τον Άγρα.

Κύκνοι στη λίμνη του Άγρα.

Στη διασταύρωση για Κέλλη, θα στρίψω δεξιά από τον παλιό δρόμο. Πέρασα από εδώ πριν πολλά χρόνια και δεν θυμόμουν τις ανηφόρες! Θα το πληρώσω ακριβά αυτό, κουβαλώντας το τρέιλερ εκεί πάνω. Όμως η θέα στα βουνά είναι αξιόλογη.

Καλλιέργειες μήλων στον κάμπο κάτω από το Καϊμακτσαλάν.

Η λίμνη Βεγορίτιδα και η Άρνισσα στο βάθος.

Φτάνοντας στη Φλώρινα, η ιστορία επαναλαμβάνεται (χωρίς ντους).

Πέμπτη 11 Σεπ 2008

2008-10-05T14:41:00.001+03:00

Από την Κερκίνη στα Γιαννιτσά [7:24 ώρες, 123 χλμ.]

Σήμερα ξυπνήσαμε πρωί και ετοιμαστήκαμε και βρισκόμαστε στο δρόμο νωρίς για ένα λόγο: θέλουμε να φτάσουμε νωρίς στο κοντινό χωριό Λιβαδιά για να βρούμε γιαούρτι από βουβάλα. Το γιαούρτι αυτό είναι μοναδικό και καταπληκτικό.

Προλάβαμε τον ήλιο στα απέραντα χωράφια του κάμπου της Κερκίνης.

Αναζητάμε τον μοναδικό κάτοικο του χωριού που κατασκευάζει αυτό που ζητάμε. Όμως δεν τον προλαβαίνουμε, έφυγε πολύ νωρίς για τα ζώα, και στο σπίτι δεν είναι κανείς. Χάσαμε! Οι δυο ποδηλάτες θα ξεκινήσουν το δρόμο σήμερα χωρίς ενέργεια από βουβάλι.
Χωρίς απρόοπτα θα συνεχίσουμε δυτικά στο δρόμο για το Κιλκίς.

Η σημερινή μέρα έχει περισσότερο πεδινές διαδρομές, αλλά και στενούς δρόμους που θέλουν προσοχή λόγω της κυκλοφορίας κυρίως φορτηγών.

Στην Ελλάδα οι πυρκαγιές δεν λείπουν ποτέ...

Το απόγευμα θα μας βρει να ανεβοκατεβαίνουμε λόφους μέχρι τα Γιαννιτσά. Εκεί θα επαναληφθεί η γνωστή βραδυνή ιστορία με το γήπεδο. Μόνο που αυτή τη φορά δεν υπάρχουν αποδυτήρια, συνεπώς και ζεστό μπάνιο - άρα θα αρκεστούμε στο δικό μας.

Τετάρτη 10 Σεπ 2008

2008-10-05T14:40:00.002+03:00

Από το Νευροκόπι στην Κερκίνη [6:24 ώρες, 113 χλμ.]

Η pub του Ρίκου απόψε εκτέλεσε και χρέη ξενοδοχείου. Ο Ρίκος θα μας φέρει για το πρωινό εξαιρετικά ντόπια προϊόντα. Θα μας συνοδέψει για αρκετά χιλιόμετρα με το ποδήλατό του. Κι αυτή η μέρα άρχισε υπέροχα.

Στον κάμπο άρχισε η συγκομιδή της γνωστής πατάτας Νευροκοπίου.

Όπως ξέρουμε ήδη η Ελλάδα είναι η χώρα των βουνών, οπότε μας περιμένει μια καλή ανάβαση στη Βροντού, και μια κατάβαση μετά προς τις Σέρρες (μια κατάβαση δεν χρειάζεται να την πεις καλή.... είναι πλεονασμός).

Κάθε λίγο οι ποδηλάτες υποκύπτουν στο γλυκό πειρασμό: χθες το βράδυ ένας φίλος του Ρίκου μας χάρισε ένα δοχείο με υπέροχο μέλι.

Ζώα για μεταφορά ξυλείας από το δάσος.

Σε μια μεγάλη κατάβαση-σλάλομ προς τις Σέρρες.

Μετά από την ερημία της υπαίθρου των τελευταίων ημερών, η πόλη των Σερρών μας ξαφνιάζει με τη φασαρία της. Προωθούμαστε γρήγορα προς τα δυτικά, και δεν αργούμε να μπούμε στην πεδιάδα της Κερκίνης με τα απέραντα χωράφια και τα κανάλια. Ένα κομμάτι του δρόμου κατασκευάζεται και είναι χωμάτινο και εκεί ακριβώς θα έχουμε ένα τρύπιο λάστιχο από μια κοφτερή πέτρα. Τα φορτηγά πάλι θα περνάνε και θα μας κάνουν άσπρους.

Στο Φαρ Ουέστ.

Φτάνοντας στο φράγμα στο Λιθότοπο θα απολαύσουμε τη γαλήνη της απογευματινής λίμνης. Όπως και μερικά υπέροχα μαύρα σταφύλια.

Στο ήσυχο απόγευμα θα ποδηλατίσουμε στη δυτική όχθη της λίμνης προς τα βόρεια και θα καταλήξουμε για το βράδυ στο χωριό Κερκίνη. Το προαύλιο της εκκλησίας θα μας φιλοξενήσει για τη νύχτα. Το χωριό είναι εντελώς ήσυχο, λόγω της εποχής δεν υπάρχει κόσμος. Ένας παππούς θα μας δώσει από τον κήπο του δύο ντομάτες που ζυγίζουν περισσότερο από ένα κιλό η καθεμιά! Αυτές οι δύο ντομάτες θα είναι οι νοστιμότερες ντομάτες που δοκιμάσαμε ποτέ. Το μόνο πρόβλημα ήταν οι πιπεριές του: αυτές θα είναι το πιο καφτερό πράγμα που δοκιμάσαμε ποτέ.

Τρίτη 9 Σεπ 2008

2008-10-05T14:26:00.002+03:00

Από το Φρακτό στο Κάτω Νευροκόπι [9:35 ώρες, 118 χλμ.]

Αυτός πρέπει να ήταν ο πιο τέλειος ύπνος που έχουμε ποτέ δοκιμάσει. Τη νύχτα (παράδοξο για το μέρος αυτό!) δεν έκανε κρύο, απλώς ψύχρα. Μια ψύχρα που υποχωρεί σιγά σιγά κάτω από τον πρωινό ήλιο. Η ησυχία ήταν και είναι απόλυτη. Ένα τέτοιο πρωινό αξίζει να το απολαύσεις στιγμή τη στιγμή.

Ο ήλιος σηκώνεται πάνω από τα δάση.

Σήμερα θα ετοιμάσουμε ένα γερό πρωινό, μπροστά σε αυτό που μας περιμένει. Και ξεκινάμε νωρίς, για να κερδίσουμε χρόνο. Μετά το ζέσταμα στο πρώτο ανηφοράκι, παίρνουμε νερό από τη βρύση και αρχίζουμε με τα πρώτα 13 κατηφορικά χιλιόμετρα. Σήμερα θα διασχίσουμε τη θρυλική Ζαγκραντένια, τη Ροδόπη, το οικοσύστημα των δασών του Νομού Δράμας που αποτελείται από τρία βασικά οικοσυστήματα: το δάσος της Μαύρης Πεύκης στα ανατολικά (από την περιοχή του Φρακτού), το δάσος της Ερυθρελάτης (περιοχή Ελατιάς ή Καράντερε δηλ. μαύρο δάσος) και το Δάσος της Σημύδας στα δυτικά που είναι μικρότερο αλλά πολύ χαρακτηριστικό. Όλη αυτή η περιοχή με τη χλωρίδα της και την πανίδα της αποτελεί ένα μοναδικό φυσικό απόθεμα, και σωστά έχει χαρακτηριστεί ως τέτοιο και προστατεύεται (τουλάχιστον επίσημα). Το Δασαρχείο Δράμας είναι από τα πιο δραστήρια στην Ελλάδα, μέχρι που μπορεί κανείς να δει στο δάσος πινακίδες σε δέντρα με πληροφορίες για το συγκεκριμένο βοτανικό είδος.

Στο δάσος της Μαύρης Πεύκης.

Μετά τη διασταύρωση, αρχίζουν τα δύσκολα. Η κατηφόρα τελείωσε, και ο δρόμος δεν είναι πια στρωμένος με 3Α. Οι ώρες περνούν. Το ένα βουνό διαδέχεται το άλλο. Η μια ανηφόρα διαδέχεται την άλλη. Το δάσος είναι απέραντο. Όταν βγαίνουμε στις ράχες το μάτι διακρίνει μόνο βουνά. Ατελείωτα βουνά.

Τα ποδήλατά μας χοροπηδούν στις πέτρες και τα σαμάρια. Η οδήγηση θέλει προσοχή. Πρέπει να "γίνεις ένα" με το ποδήλατό σου και να προσαρμόζεις την κίνησή σου στις ανωμαλίες του δρόμου, για να καταπονείς όσο γίνεται λιγότερο τόσο το ποδήλατο όσο και το σώμα σου.

Κάποια περαστικά σύννεφα αφήνουν μερικές σταγόνες, οι οποίες φυσικά και μας ανησυχούν. Αν πιάσει βροχή εδώ πάνω τα πράγματα θα γίνουν σημαντικά πιο δύσκολα... Ευτυχώς που αυτό δεν συνέβη.

Ακόμα και σε αυτή την απόλυτη ερημία είναι εντυπωσιακό να διαπιστώνεις ότι δεν είσαι μόνος! Θα έχουμε μερικές συναντήσεις με ανθρώπους του βουνού, κυρίως δασεργάτες. Συναντάμε μια ομάδα από μερικούς υλοτόμους και μια μεσόκοπη γυναίκα που ψήνει ένα φαγητό σε μια ξυλόσομπα που ευωδιάζει μέσα στο δάσος. Τη γυναίκα αυτή θα την αποκαλέσουμε "αρχόντισσα του βουνού". Μας εύχεται καλό δρόμο, ενώ εξομολογείται ότι δεν μπορεί να πάει "σαν τις άλλες" να μείνει στην πόλη αλλά αγαπά το βουνό και τη φύση γιατί έτσι έχει ζήσει στη ζωή της. Μέσα στο δάσος η φυσιογνωμία της πραγματικά μοιάζει εντελώς αρχοντική, στην εξώπορτα της νάυλον παράγκας μπροστά από όλο της το νοικοκυριό.

Συναντάμε υλοτόμους που δαμάζουν μεγάλους κορμούς από έλατα πεύκα και βελανιδιές, διαμορφώνοντας ξυλεία για στύλους και καυσόξυλα. Συναντάμε ένα βοσκό που ήρθε με ένα 4Χ4 για να δει τις αγελάδες του χωριού που βόσκουν σε ένα απόμερο μέρος, που θα μας χαρίσει κάτι πεντανόστιμα μήλα από το κτήμα του πεθερού του, και θα μας πει γεμάτος απορία ότι ενώ μέχρι πριν από χρόνια στο μέρος που βρισκόμαστε θα ήταν φυσιολογικό το πρωί να υπάρχουν κρύσταλλα και πάγοι στα νερά, πλέον ο τόπος έχει μια αφύσικη ζέστη.

Ιδού η πιο ζωντανή μαρτυρία από τους ανθρώπους της φύσης για την κλιματική αλλαγή και την παγκόσμια θέρμανση! Η ξηρασία φέτος είναι πρωτοφανής, και αυτό συμβαίνει κάθε χρονιά πια, με την κάθε χρονιά να είναι συνήθως πιο ξερή από την προηγούμενη. Και δυστυχώς αυτό συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα - και όχι μόνο.

Οι άνθρωποι αυτοί είναι τόσο εξοικειωμένοι με τον κόσμο του βουνού, που δεν εκφράζουν καμία απορία που συναντούν δύο ποδηλάτες σε αυτή την ερημιά. Μας αντιμετωπίζουν με τον πιο φυσικό τρόπο, σα να μας ήξεραν από παλιά, δίνοντάς μας από το περίσσευμά τους από ό,τι έχουν.

Σταδιακά μπαίνουμε στην Ελατιά, όπου κυριαρχεί η ερυθρελάτη. Τα δέντρα είναι πανύψηλα. Βλέπεις μονάχα το δρόμο μπροστά σου, τα δέντρα που σε τυλίγουν και μια ζώνη ουρανό ψηλά.

Μετά το μεσημέρι οι σημύδες πυκνώνουν. Συναντάμε ολόκληρες συστάδες από αυτές. Το δάσος σημύδας της Ροδόπης είναι το νοτιότερο της Ευρώπης και έχει σημασία για τα μεταναστευτικά πουλιά. Βρίσκεται στο μέσο του μεταναστευτικού διαδρόμου Ευρώπης-Αφρικής και εκεί σταματούν τα πουλιά για να βρουν τη θρεπτική τροφή του καρπού για να αντέξουν στο υπόλοιπο του ταξιδιού πάνω από τη Μεσόγειο.

Ένα μέρος που μάλλον αποπνέει την εγκατάλειψη, με την περιοχή Natura να έγινε Natoura (πάντως σίγουρα είναι... κατούρα να κρίνουμε από μια μυρωδιά).

Στην τελική και μεγάλη κατάβαση από το βουνό, από το σημείο "1500", τα ποδήλατά μας θα υποστούν την απόλυτη δοκιμασία, λες και δεν έφτανε αυτό που τράβηξαν από χθες το μεσημέρι. Αν θέλει κανείς να διαλύσει το ποδήλατό του αυτή σίγουρα είναι μια ιδανική διαδρομή! Εκτός από αυτό έχουμε να αντιμετωπίσουμε τη σκόνη από τα φορτηγά που ανεβαίνουν και κατεβάζουν ξυλεία από το βουνό, που περνάνε αλύπητα και μας κάνουν άσπρους.

Με αγαλλίαση αλαλάζουμε από χαρά βγαίνοντας στην άσφαλτο, έχοντας διέλθει σώοι και αβλαβείς από μια χωμάτινη περιπέτεια 130 χιλιομέτρων σε κάτι περισσότερο από ένα 24ωρο. Τα καταφέραμε! Στο βάθος βλέπουμε τη συμβολή του Δεσπάτη και του Νέστου κοντά στους Ποταμούς. Ένα αλλόκοτο φως λούζει τον κόσμο αυτό το απόγευμα. Στον ουρανό υπάρχουν σύννεφα βροχής.

Προσπαθούμε να φτάσουμε το συντομότερο στο Νευροκόπι, για να αποφύγουμε τη βροχή. Δεν θα τα καταφέρουμε χωρίς να βραχούμε λίγο. Ένα κοπάδι πρόβατα θα μας κλείσει το δρόμο, και τα σκυλιά θα επιθυμήσουν διακαώς τα πόδια μας χωρίς επιτυχία. Αφού περάσουμε δύο ακόμα βουνά (δυο αναβάσεις που μετά από τα χωμάτινα βουνά μας φαίνονται παιχνίδι...) θα καταλήξουμε όταν νυχτώνει στο Κάτω Νευροκόπι. Εκεί θα αγκαλιαστούμε με τον μόνο πραγματικό ποδηλάτη που διαθέτει αυτή η πόλη: τον παλιό καλό φίλο μας τον Ρίκο. Στο cafe του θα φτάσουν σε λίγο και οι άλλοι φίλοι μας από τη Δράμα, και η παρέα καλά θα κρατήσει μέχρι αργά.

Τι μέρα κι αυτή...

Δευτέρα 8 Σεπ 2008

2008-10-05T14:23:00.003+03:00

Από το Παρανέστι στο Παρθένο Δάσος Φρακτού [3:22 ώρες, 25 χλμ.]

Το σημείο του Νέστου, στη σιδηροδρομική γέφυρα στο Παρανέστι, όπου κοιμηθήκαμε πλάι στο νερό, δίπλα στο σπίτι του Ορέστη.

Οι δυο επόμενες μέρες απαιτούν καλή οργάνωση, γιατί αποφασίσαμε να τις αφιερώσουμε σε ένα χώρο που δε σηκώνει αστεία από ποδηλατικής απόψεως: τα δάση της Ροδόπης.

Θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα ερημικό χωματόδρομο σε άγρια βουνά, καλύπτοντας μια απόσταση 130 περίπου χλμ. δύσκολης διαδρομής μέχρι αύριο το απόγευμα που θα βγούμε πάλι σε άσφαλτο κάπου στο δρόμο για το Νευροκόπι. Ο καιρός φαίνεται σχετικά καλός και φαίνεται ότι θα μας το επιτρέψει. Οι φίλοι από τη Δράμα θα έρθουν με αυτοκίνητο στο Παρανέστι να μας συναντήσουν, θα μας μεταφέρουν για 35 περίπου χιλιόμετρα μέχρι το σημείο όπου τελειώνει η άσφαλτος στα Θερμιά, εκεί θα με απαλλάξουν από το τρέιλερ επειδή θα είναι πολύ δύσκολο να κινηθώ σέρνοντάς το στους χωματόδρομους, θα φέρουν το ποδήλατο βουνού του Σάκη γιατί με το ποδήλατο δρόμου που έχει θα είναι αδύνατο να επιβιώσει στο χώμα, θα φορτώσουμε τα ποδήλατα μόνο με τα άκρως απαραίτητα τρόφιμα ρούχα και υλικά επιβίωσης σε βροχή, ενώ κανονίσαμε με το Δασαρχείο να κοιμηθούμε στο δασικό χωριό του Φρακτού ώστε να μην κουβαλήσουμε κάποια πράγματα όπως σκηνές και υπνόσακκους. Οι φίλοι θα μας ξαναφέρουν τα πράγματά μας αύριο βράδυ στο Νευροκόπι. Στα μέρη αυτά το κινητό γενικά δεν πιάνει. Κάνουμε ένα τελευταίο έλεγχο στα ποδήλατα, και θα πρέπει οδηγώντας συντηρητικά και προσεκτικά να ανταπεξέλθουμε στη δύσκολη διαδρομή.

Εκεί που καθόμαστε στην άκρη του δρόμου στο Παρανέστι, περνά μια συμπαθέστατη γιαγιά κρατώντας κάτι στα χέρια της. Μόλις καταλαβαίνει από την ομιλία μας ότι είμαστε ξένοι, λέει ξαφνικά: "Είστε ξένοι; Θέλετε κάτι να φάτε;" Και μας δίνει μεμιάς το ένα από τα δύο κεσεδάκια που κρατά στα χέρια της. Πρέπει να εξηγηθεί τι περιείχε: λέγεται κεσκέσι, είναι ένα ποντιακό φαγητό, και γίνεται από αλεσμένο κοτόπουλο και σιτάρι. Αυτό το περίεργο πράγμα, εκτός από την καταπληκτική του γεύση θα αποδειχτεί μια "ντόπα" πρώτης τάξεως.

Οι φίλοι μας έρχονται, φορτώνουμε τα πάντα, ξεινάμε για τα βόρεια. Η διαδρομή είναι δύσκολη όσο και υπέροχη, αλλά μας βεβαιώνουν ότι θα πρέπει να νιώθουμε τυχεροί που κερδίζουμε αυτά τα 35 χιλιόμετρα επειδή αυτά που μας περιμένουν είναι πολύ πιο δύσκολα και πρέπει να εξοικονομήσουμε δυνάμεις για να μπορέσουμε να φτάσουμε στο Φρακτό πριν νυχτώσει. Όταν φτάνουμε στα Θερμιά, η άσφαλτος τέλος. Πριν από αυτή όμως, πολύ πριν, έχει τελειώσει ο πολιτισμός...

Τα άγρια δάση ήδη υποφέρουν από την ξηρασία. Οι βροχές φέτος ανύπαρκτες. Τα ρέματα που κάποτε κατέβαζαν άφθονα νερά, άδεια. Όμως τα θερμά νερά στα Θερμιά αστείρευτα. Εκεί θα βρεθούμε σε μια αυτοσχέδια παραγκούπολη, αλλά πεντακάθαρη, με αυτοσχέδιες παράγκες όπου υπάρχουν άνθρωποι μέσης ηλικίας και άνω κατά κανόνα από τα γύρω χωριά και την περιοχή που πηγαίνουν για λουτροθεραπεία. Η φιλοξενεία τους είναι μια έκπληξη. Μόλις σε δουν χωρίς να σε γνωρίζουν, οι γυναίκες θα σε φέρνουν να κάτσεις στο "μαγερειό", όπου θα σε ρωτήσουν από πού είσαι, και όπου θα μας ψήσουν κάτι πεντανόστιμες σαρακατσάνικες τηγανίτες με λάχανο κλπ. Το ζεστό νερό τρέχει μόνιμα σε μια χτισμένη βάθρα, όπου κάνει μπάνιο όποιος θέλει - ένας πειρασμός στον οποίο κανείς δεν αντιστέκεται.

Αχ τι εύκολα περνά ο χρόνος με την παρέα! Είναι πια μεσημέρι, και το βουνό μας περιμένει. Όλοι μαζί θα φάμε στο πόδι ένα μεσημεριανό, ενώ οι φίλοι που ξέρουν τα παραδοσιακά φαγητά της περιοχής θα αφήσουν σε εμάς τους δύο να μοιραστούμε το κεσκέσι: ξέρουν ότι αυτός ο θρεπτικός "δυναμίτης" θα μας κρατήσει για το δρόμο. Ένας τελευταίος έλεγχος στα ποδήλατα, και η περιπέτεια αρχίζει.

Στον ήλιο του μεσημεριού έτοιμοι για το βουνό.

Ο δρόμος είναι ανηφορικός. Μέχρι το εργοτάξιο του Φρακτού μας περιμένουν 30 χιλιόμετρα με συνεχή ανηφόρα. Ευτυχώς ο δρόμος εδώ είναι καλά στρωμένος με "3Α" και δε μας δυσκολεύει. Βέβαια η σκόνη σκόνη.

Και τα βουνά βουνά... Πολλά βουνά. Το ένα διαδέχεται το άλλο. Το κινητό έχει τεθεί εκτός δικτύου.

Στη "διασταύρωση", όπου έχουμε σκαρφαλώσει στα 1200 μέτρα, και μας περιμένουν άλλα 14 χιλιόμετρα μέχρι τα 1430 πριν το εργοτάξιο του Φρακτού.

Η θερμοκρασία έχει πέσει, αλλά έχει αρκετή ζέστη που μας επιτρέπει να είμαστε με ένα ρούχο και ιδρωμένοι από την ανηφόρα. Ο ουρανός είναι γενικά καθαρός, ενώ περαστικά σύννεφα κρύβουν περιστασιακά τον ήλιο και προσφέρουν ωραίες εικόνες πάνω στις βουνοπλαγιές.

Τα βουνά μοιάζουν ατελείωτα. Μόλις περάσεις το ένα, αρχίζεις το άλλο.

Σε μια ράχη φτάνουμε σε ένα εργοτάξιο, ένα λατομείο όπου μερικοί εργάτες δουλεύουν στο σπάσιμο αδρανών για τους δρόμους. Μας δίνουν νερό από ένα παγούρι τους. Σε λίγο μας λένε ότι θα βρούμε την πηγή. Οι εργάτες είναι Έλληνες Βούλγαροι και Αλβανοί. Κάτι ψημένοι άνθρωποι του βουνού, θηρία δύναμης. Συναντάμε ένα Αλβανό βοσκό αγελάδων. Το δάσος πάντα συνεχίζεται. Όπως και η ανηφόρα.

Στο τελευταίο διάσελο πριν το Φρακτό μας έχουν πει ότι σε εκείνο το σημείο το κινητό "πιάνει λίγο". Φτάνουμε όταν είναι προχωρημένο απόγεμα. Συναντάμε μία δασολόγο του Δασαρχείου, και η βοήθειά της για να μείνουμε στον ξενώνα μας συγκινεί.

Υπάρχει μία καταπληκτική ησυχία στο χώρο. Στα αυτιά σου δεν φτάνει κανείς ήχος, απολύτως κανείς. Μόνο κάπου κάπου κάποιο πουλάκι του δάσους ακούγεται. Αυτό εδώ σίγουρα είναι ο ορισμός της ησυχίας. Ο ήλιος χάνεται πίσω από το δάσος, και μένουμε με την αίσθηση της απόλυτης μοναξιάς.

Το τελευταίο φως πάνω στα βουνά του Φρακτού.

Κυριακή 7 Σεπ 2008

2008-10-05T14:22:00.001+03:00

Από τη Βιστωνίδα στο Παρανέστι [5:22 ώρες, 83 χλμ.]

Μέσα σε μια καταλυτική ησυχία, ξυπνάμε με το πρώτο φως και ετοιμαζόμαστε για μια ακόμα μέρα για το δρόμο.

Οι χαρακτηριστικές σαρακατσάνικες κλαδοκαλύβες. Στο βάθος το Πόρτο Λάγος.

Το πρωινό πέρασμα από τις λιμνοθάλασσες της Βιστωνίδας και του Πόρτο Λάγος θα αποδειχτεί μαγευτικό. Στην ησυχία του πρωινού, θα περάσουμε κοντά από κοπάδια πουλιών ακούγοντας τις φωνές τους μέσα στους βάλτους. Στη νότια πλευρά του δρόμου θα δούμε μία αποικία πελεκάνων, αλλά με το λιγοστό πρωινό φως δεν θα μπορέσουμε να τους φωτογραφίσουμε. Πιο πέρα στη βόρεια πλευρά υπάρχουν πολλά νεροπούλια, με αποκορύφωμα βέβαια τα φλαμίγκος! Τα φοινικόπτερα έρχονται αυτή την εποχή εδώ. Τα χαρακτηριστικά κόκκινα φτερά τους λάμπουν στο πρωινό φως. Τα πλησιάζουμε σιγά σιγά για να μη τρομάξουν και φύγουν.

Κοπάδι φλαμίγκος στη λιμνοθάλασσα της Βιστωνίδας.

Φλαμίγκος.

Κύκνοι.

Νεκρά πουλιά χτυπημένα από αετό.

Καθώς οι περισσότεροι οδηγοί προτιμούν τον καινούργιο δρόμο Ξάνθης Κομοτηνής (έτσι μπράβο...) θα συνεχίσουμε την ήσυχη διαδρομή μας μέχρι την Ξάνθη. Εκεί κάθε βιασύνη απαγορεύεται... πρόκειται για μια επαρχιακή πόλη που κινείται στους δικούς της ρυθμούς, και κάθε φορά που η τύχη θα με φέρει (αυτές οι φορές είναι δυστυχώς λίγες) σε αυτή θέλω να δώσω χρόνο στον εαυτό μου να την απολαύσει. Ειδικά ένα τέτοιο κυριακάτικο πρωινό, όταν ο κόσμος κάθεται στην πλατεία, βολτάρει και χαλαρώνει, είναι λοιπόν η καλύτερη στιγμή να πιάσεις την κουβέντα με τους ανθρώπους. Μια βόλτα στα μαγαζιά γύρω από την πλατεία τουλάχιστον επιβάλλεται.

Και στη συνέχεια, θα ψάξουμε το δρόμο για Παρανέστι, όμως θα μας στείλουν όχι από τον εύκολο δρόμο αλλά από έναν άλλο δρόμο με μια γερή ανάβαση για μερικά χιλιόμετρα. Το ευτύχημα ήταν που από εκεί γνωρίσαμε κάποιους που μας έδωσαν ολόφρεσκα λαχανικά από τον κήπο τους, κάτι ντομάτες και αγγούρια μούρλια! Βαρύναμε κατά δυο περίπου κιλά, αλλά ξέρουμε καλά ότι μόλις πεινάσουμε θα αποζημιωθούμε.

Ο δρόμος προς το Παρανέστι βγάζει σε ένα καινούργιο κόσμο. Το τοπίο αλλάζει. Ερημιά, βουνά, κι ένας δρομάκος να ανεβοκατεβαίνει γλυκά μέσα στα δάση. Μόνο που αυτά τα δάση είναι τόσο ξερά! Μεγάλη η φετινή ξηρασία, όπως μαθαίνουμε και από τους ντόπιους. Τα δάση έχουν πάρει ήδη ένα φθινοπωρινό χρώμα. Το φθινόπωρο έρχεται νωρίτερα λόγω της ξηρασίας. Τα ρέματα που κατεβαίνουν από τα βουνά είναι άδεια. Όσες βρύσες συναντούμε στο δρόμο είναι στεγνές. Σταματάμε σε ένα χώρο αναψυχής για το μεσημεριανό. Η βρύση έχει στερέψει, και πρέπει να αρκεστούμε στο νερό που έχει απομείνει στα μπουκάλια μας. Υπάρχει και άλλος κόσμος εδώ, προφανώς έρχονται εδώ τις Κυριακές εκδρομή για φαγητό και γλέντι. Μια παρέα το έχουν ρίξει στο χορό με τραγούδι και διάφορα μουσικά όργανα, τραγουδώντας εκπληκτικά καλά, με ελληνικά τραγούδια με μπουζούκι αλλά και τούρκικα παραδοσιακά με ούτι, σάζι και κρουστά. Πραγματικά δεν σού κάνει καρδιά να φύγεις, αλλά πρέπει να συνεχίσουμε για την Σταυρούπολη.

Μια πραγματικά ενδιαφέρουσα πινακίδα.

Όταν φτάσουμε εκεί θα νιώσουμε για μια ακόμα φορά τη γνωστή ερημιά των ελληνικών χωριών. Μοιάζει με ένα χωριό φάντασμα, δεν κυκλοφορεί κανείς. Καθόμαστε σε ένα παγκάκι για ένα εικοσάλεπτο και σε αυτό το διάστημα είδαμε ένα μόνο άνθρωπο.

Φτάνοντας στο Παρανέστι, βρίσκουμε ένα ωραίο σημείο για κατασκήνωση στην όχθη του Νέστου, όπου κάποτε σε ένα άλλο ταξίδι μου κατασκήνωσα. Όταν βρέθηκα εκεί θυμήθηκα ακριβώς το σημείο. Δίπλα στο νερό του ποταμού, με φόντο τον ήχο του νερού που κυλάει, θα περάσουμε τη νύχτα. Στο μεταξύ θα κάνουμε μια βόλτα στο Παρανέστι, θα γνωριστούμε με κόσμο, και ο Σάκης θα επικοινωνήσει με κάποιους Δραμινούς φίλους του που θα μας βοηθήσουν για την αυριανή μας εξόρμηση στα δάση της Ροδόπης. Το βράδυ κάποιοι θα έρθουν με αυτοκίνητο από τη Δράμα προσφέροντάς μας μια καλή παρέα - εκτός από το καλό φαγητό στην πλατεία.

Με την καλή παρέα εύκολα θα ξεχαστούμε, αλλά όταν πλησιάζουν μεσάνυχτα θα βρεθούμε στις σκηνές μας, απολαμβάνοντας το νανούρισμα του Νέστου.

Σάββατο 6 Σεπ 2008

2008-10-05T14:20:00.001+03:00

Από τις Φέρες στο Πόρτο Λάγος [6:07 ώρες, 118 χλμ.]

Καθώς ποδηλατούμε γρήγορα προς την Αλεξανδρούπολη σε ένα ίσιο δρόμο βοηθούμενοι από το βοριαδάκι, ακούμε ένα θόρυβο στην πισινή ρόδα του Σάκη. Στοπ, έλεγχος, για να διαπιστώσουμε μια σπασμένη ζάντα. Η ζάντα ράγισε λόγω φθοράς: κλασική περίπτωση φθοράς, που θα έπρεπε να ελεγχθεί πριν την έναρξη ενός τέτοιου ταξιδιού από τον σωστό ποδηλάτη, και γι΄ αυτό ο ποδηλάτης τώρα θα υποστεί τις συνέπειες: ελάττωση της πίεσης (συνεπώς μεγαλύτερη τριβή) και ευχή η ζάντα να κρατήσει ως την Αλεξανδρούπολη. Το ευτύχημα είναι ότι είναι Σάββατο (και τα καταστήματα ανοιχτά) και το πέρασμα μια καινούργιας ρόδας θα αποδειχτεί υπόθεση δυο ωρών το πολύ. Συνεχίζουμε.

Μετά από ένα μπέρδεμα με τους δρόμους (παρατράγουδα με την κατασκευή της Εγνατίας) και μια ανάβαση, θα βρούμε το δρόμο μας προς τις Σάπες και την Κομοτηνή. Κάπου στο δρόμο θα συναντήσουμε μια συκιά κατάφορτη με καταπληκτικά σύκα, την οποία θα εκτιμήσουμε και θα τιμήσουμε ιδιαιτέρως. Στην Κομοτηνή θα δράσει η κατσαρόλα μας και θα απολαύσουμε ένα φαγητό με βραστά ντόπια λαχανικά, όπως και έναν θαυμάσιο μεσημεριανό υπνάκο στον παχύ ίσκιο των πλατάνων στο πάρκο. Τη στιγμή του ξυπνήματος ο Σάκης θα συλλάβει το τέλειο σλόγκαν του ταξιδιού μας: καθώς ανασηκώνεται ψιλονυσταγμένος ατενίζει το υπερπέραν και μονολογεί: "τόση καλοπέραση να δούμε πού θα μας βγάλει".

Μέχρι το σούρουπο έχουμε αρκετές ώρες για να φτάσουμε στο Πόρτο Λάγος. Όμως μερικά χιλιόμετρα πριν φτάσουμε εκεί θα μας εντυπωσιάσει ένας άλλος χώρος πλάι στη λιμνοθάλασσα της Βιστωνίδας, ένας παραδοσιακός οικισμός του Συλλόγου Σαρακατσάνων Θράκης. Με γραδίδι και νερό, αποτελεί τον τέλειο χώρο διανυκτέρευσης. Θα μπορούσαμε μάλιστα να μείνουμε μέσα στις αχυροκαλύβες, ωστόσο θα προτιμήσουμε στις σκηνές μας γιατί μέσα εκεί έχει ζέστη και γιατί το χώμα δεν είναι προτιμότερο από το αφράτο γρασίδι. Το σαρακατσάνικο στοιχείο είναι έντονο στη Θράκη. Στην Ελατιά (Κάράντερε) γίνεται κάθε χρόνο και αντάμωμα Σαρακατσαναίων, ένα σημείο από όπου δυστυχώς δεν θα περάσουμε λόγω δρομολογίου.

Ο καιρός είναι θαυμάσιος. Θα μαγειρέψουμε το φαγητό μας το οποίο θα απολαύσουμε σε τραπέζι εξοχής υπό το ρομαντικό φως της λάμπας, και θα πλύνουμε τα ρούχα μας από τον ιδρώτα δύο ημερών.

Παρασκευή 5 Σεπ 2008

2008-10-05T14:19:00.002+03:00

Από το Ορμένιο στις Φέρες [7:37 ώρες, 145χλμ.]

Ένα θαυμάσιο πρωινό μετά από ένα ξεκούραστο και ανενόχλητο ύπνο. Θα μαγειρέψουμε ένα γερό πρωινό, και όχι πολύ μετά την ανατολή του ήλιου θα ξεκινήσουμε. Έχουμε αρκετά χιλιόμετρα σήμερα.

Η πρώτη μας ανατολή.

Περνάμε μέσα από το Ορμένιο, μέχρι να βρούμε τον κεντρικό δρόμο. Παρόλο που πρόκειται για ένα τόσο ακριτικό χωριό, είναι ζωντανό και ήδη πρωί-πρωί ο κόσμος κινείται έξω, όπως γίνεται στα αγροτικά μέρη.

Ορμένιο: απομεινάρι του χρόνου

Ο δρόμος προς Αλεξανδρούπολη είναι ένας τεράστιος αυτοκινητόδρομος, που ως "κάθετος συνδετήριος" της Εγνατίας κατασκευάστηκε με τις ίδιες προδιαγραφές με αυτήν (να τρώνε οι εργολάβοι κλπ.). Πρόκειται δηλ. για ένα δρόμο που δεν έχει κανένα αισθητικό ενδιαφέρον ιδίως για τον ποδηλάτη, ωστόσο στην περίπτωσή μας μάλλον μας εξυπηρετεί γιατί κινούμαστε σε πεδινά τοπία με λοφάκια και καλλιεργημένους αγρούς χωρίς κάτι το ιδιαίτερο και αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να τρώμε γρήγορα τα χιλιόμετρα προς το νότο. Ένα βοριαδάκι μας βοηθάει σε αυτό.

Έχω ταξιδέψει αρκετά σε αγροτικές περιοχές στην Ελλάδα και έχω συνηθίσει να βλέπω το μεγαλύτερο ποσοστό των χωραφιών να είναι εγκαταλειμένα και ακαλλιέργητα λόγω της εγκατάλειψης της υπαίθρου, όμως σε αυτά τα μέρη νομίζω ότι βλέπω ένα μικρότερο ποσοστό των απέραντων χωραφιών να έχουν εγκαταλειφθεί. Ο κόσμος πραγματικά δείχνει να δουλεύει εδώ. Σε αρκετά χωράφια φαίνονται από μακριά άνθρωποι να δουλεύουν τη γη κάτω από τον πρωινό ήλιο. Τρακτέρ φαίνονται στα σημεία του ορίζοντα. Βλέπουμε χωράφια με καλαμπόκι, σιτηρά, ηλιόσπορο κλπ. Φυσικά να μην περιμένουμε σπουδαία πράγματα, αλλά η διαφορά με άλλα μέρη είναι μάλλον αισθητή. Οι άνθρωποι της γης εδώ δουλεύουν γερά για να τρώνε καλά οι πόλεις και οι πρωτεύουσες.

Πρωινή ποδηλασία στις πεδιάδες του Έβρου. Στο βάθος η παραποτάμια βλάστηση του ποταμού Άρδα. Άλλος για Καναδά;

Για να φτάσουμε στο ανατολικότερο σημείο της Ελλάδας, στρίβουμε στη διασταύρωση για το Πύθιο. Το χαρακτηριστικότερο σημείο για μας θα είναι ο σιδηροδρομικός σταθμός όπου βρεθήκαμε χθες, σίγουρα ένα μέρος συμβολικό. Ένας υπάλληλος του ΟΣΕ θα μας βοηθήσει για την αναμνηστική μας φωτογραφία.

Στη συνέχεια θα ακολουθήσουμε ένα συμπαθητικούλη επαρχιακό δρόμο μέχρι να ξανασυναντήσουμε τον κεντρικό, περνώντας από χωριουδάκια με χωράφια και πρόβατα να βόσκουν σποραδικά εδώ κι εκεί.

Ο Έβρος και η Τουρκία στο βάθος. Εύκολα μπορούσε να διακρίνει κανείς απέναντι τα χωριά με τους μιναρέδες.

Η ανέκαθεν φιλική προς τους ποδηλάτες ελληνική φύση προσφέρουσα εις αυτούς άφθονα και εξαιρετικά δαμάσκηνα, τα οποία θα τους αναγκάσουν σε συχνές στάσεις για τις επόμενες 2-3 ώρες πίσω από τους θάμνους της περιοχής.

Το βυζαντινό κάστρο στο Πύθιο, όπου γίνονται εργασίες αναστήλωσης.

Χωρίς κανένα απρόοπτο θα κυλήσει η μέρα μας μαζί με τα ποδήλατά μας ως τις Φέρες, όπου θα φτάσουμε κατά το σούρουπο. Ψάχνουμε για ένα μέρος να μείνουμε, αλλά μόλις περνάμε από το γήπεδο... η χθεσινή ιστορία θα επαναληφθεί αυτούσια. Καλή φάμπρικα βρήκαμε. Βέβαια οι άνθρωποι του αθλητισμού καταλαβαίνονται αμέσως μεταξύ τους. Και το ζεστό μπάνιο ήταν ακόμα καλύτερο από το χθεσινό αυτή την πρώτη μέρα όπου πήραμε το βάπτισμα του πυρός με 145 ολόκληρα χιλιόμετρα στα πόδια μας. Οι άνθρωποι σε αυτά τα μέρη φαίνεται ότι πραγματικά ασκούνται! Αρκετοί μεσήλικες έρχονται όταν σουρουπώνει στο στάδιο για να κάνουν τους καθημερινούς τους γύρους στο εξωτερικό ταρτάν. Και βέβαια το θέαμα με δυο ποδήλατα και δυο σκηνές στημένες στο γήπεδο των Φερών σίγουρα αποτελεί πόλο έλξης για κάθε λιγότερο ή περισσότερο περίεργο...

Πέμπτη 4 Σεπ 2008

2008-10-05T14:13:00.002+03:00

Με το τραίνο στο Ορμένιο

Την πορεία θα ξεκινήσουμε δύο πρόσωπα, ο Γιάννης (Βόλος) και ο Σάκης (Δράμα).

Το ταξίδι με το τραίνο θα έχει την περιπέτειά του οπωσδήποτε. Πρώτα πρώτα κανένα τραίνο στη γραμμή Βόλου-Λάρισας δεν έχει σκευοφόρο, ώστε να είναι δυνατή η μεταφορά ποδηλάτου. Μέχρι πριν από μερικά χρόνια αυτό ήταν δυνατό, τώρα δεν είναι. Δηλαδή μια ακόμα περίπτωση όπου σε αυτή τη χώρα αντί να πάμε προς τα μπρος πάμε προς τα πίσω! Έπειτα μόνο ένα τραίνο προς τη βόρεια Ελλάδα έχει σκευοφόρο. Μόνο ένα! Και αυτό φεύγει από Αθήνα στις 12:00 τα μεσάνυχτα, περνώντας από τη Λάρισα στις 05:00. Άλλο μεταφορικό μέσο για το ποδήλατό μου δεν είναι εύκολο να βρεθεί, οπότε ο φίλος μου ο Γιώργος θα ξενυχτίσει μαζί μου προκειμένου να με πάει στη Λάρισα νυχτιάτικα με το αυτοκινήτό μου και με το ποδήλατό μου και να επιστρέψει. Ακόμα και τα απλούστερα των πραγμάτων στην τριτοκοσμική μας χώρα κάποτε απαιτούν θυσίες.

Θα συναντηθώ με τον Σάκη στο σταθμό της Δράμας, και θα συνεχίσουμε το ταξίδι προς την ανατολή, και μετά προς το βορρά, ένα ταξίδι με το τραίνο που για μένα θα κρατήσει κάτι παραπάνω από μισή μέρα δηλ. 13 ώρες. Εννοείται ότι για έναν ταξιδιώτη που ενδιαφέρεται για τα μέρη από όπου περνά και το ταξίδι με το τραίνο έχει ενδιαφέρον. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι είναι εκείνο όπου η σιδηροδρομική γραμμή διασχίζει τα στενά του Νέστου, όπου βλέπεις στο ποτάμι μερικά πανέμορφα τοπία, όπως και οι επαρχιακοί μικροί γραφικοί σταθμοί της διαδρομής.

Φυσικά τα απρόοπτα δεν λείπουν ποτέ. Το τραίνο από Αλεξανδρούπολη προς Ορμένιο και αυτό δεν έχει σκευοφόρο! Όταν εκδώσανε τα συνοδευτικά δελτία των ποδηλάτων-αποσκευών σε κανέναν από τους δυο δεν είπαν τίποτε ενώ φυσικά είδαν στο εισιτήριο τον προορισμό. Αυτό ήταν και το βασικό μας επιχείρημα προς τους σιδηροδρομικούς, ώστε να μην αποχωριστούμε τα ποδήλατά μας στο τραίνο Αλεξανδρούπολης - Ορμενίου. Βέβαια οι σιδηροδρομικοί, επιδεικνύοντας μια άψογη συμπεριφορά, μας βοήθησαν να ανεβάσουμε τάκα-τάκα τα ποδήλατα μέσα στο χώρο των επιβατών. Επειδή οι σταθμοί της διαδρομής είναι στην αριστερή πλευρά του τραίνου, δένουμε τα ποδήλατα με λάστιχα στη δεξιά πλευρά για να μην εμποδίζουν πολύ τους επιβάτες στο ανεβοκατέβασμα.

Στο επαρχιακό αυτό τραίνο έχεις την ευκαιρία να παρατηρήσεις και να έρθεις σε επαφή με ανθρώπους που ανήκουν στην πάστα των επαρχιωτών. Θα ακούσεις ιστορίες, θα απορήσεις με αυτές, θα πεις τις δικές σου. Ιδίως όταν μαθαίνουν για το ταξίδι σου, θα σού ανοίξουν περισσότερες πόρτες. Με ποδήλατο εδώ πάνω! Όλη την Ελλάδα! Για δες! Απέναντί μας κάθεται μια κυρία ικανής ηλικίας, καμιά 65αριά τουλάχιστον, που δυο-τρεις φορές τη βδομάδα πάει με το τραίνο Αλεξανδρούπολη και πίσω για να πουλήσει αβγά και μέλι στη λαϊκή και σε σπίτια, μια διαδρομή που κάνει ήδη για ολόκληρη τη μισή ζωή της. Ιστορίες καθημερινού μόχθου, ιστορίες ανθρώπινες, ιστορίες δίχως τέλος.

Στο σταθμό στο Πύθιο, όλοι κατεβαίνουμε από το τραίνο. Ένας εργολάβος στη γραμμή μπροστά δεν έχει τελειώσει για σήμερα μία δουλειά, και θα περιμένουμε καμιά ώρα για να φύγει για να περάσει το τραίνο. Λαμπρά. Έτσι κι αλλιώς δε μας ενοχλεί, γιατί στο χώρο αυτό ο χρόνος έχει ήδη αρχίσει να κυλά αλλιώτικα. Μια γαλήνη, μια σιωπή επικρατεί. Προσπαθείς να ακούσεις κάποιο θόρυβο, αλλά δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα εδώ. Κάποιοι νέοι ταξιδιώτες με τα μπαγάζια της πλάτης, που ένας θεός κι αν ξέρει πώς βρέθηκαν εδώ, έπιασαν το νόημα του χρόνου και του χώρου πριν από μας στην αναμονή κάποιου τραίνου, καθισμένοι σταυροπόδι κατάχαμα και παίζοντας σιωπηλά τάβλι ή διαβάζοντας ένα βιβλίο. Κανένα τραίνο δεν φαίνεται από καμία κατεύθυνση, ούτε από βορρά ούτε από νότο, για να διαταράξει τη γαλήνη. Η ηρεμία της επαρχίας σε όλο της το μεγαλείο. Ένα μόνο μικρό τραίνο φτάνει σε μια στιγμή, με εμπορικά βαγόνια από Τουρκία, και φεύγει όπως ήρθε αφήνοντας πίσω του τη σιωπή ίδια κι απαράλλαχτη.

Οι δύο ώρες της διαδρομής Αλεξανδρούπολη-Ορμένιο θα γίνουν έτσι τρεις. Στο μεταξύ το τραίνο φλερτάρει διστακτικά με τη συνοριακή γραμμή με την Τουρκία μέσα από την παραποτάμια βλάστηση του ποταμού Έβρου, περνώντας από χωματόδρομους που έχουν πινακίδες του τύπου "απαγορευμένη ζώνη" και δίπλα από χώρους κλεισμένους με συρματόπλεγμα και με την κόκκινη πινακίδα "ναρκοπέδιο". Είχαμε σχεδιάσει να πάμε μέχρι τον Έβρο ανατολικά στην περιοχή του Πυθίου, όμως αυτά μας αποτρέπουν καταλλήλως και θα είναι συνετό να αρκεστούμε στον σιδηροδρομικό σταθμό κατά την επιστροφή προς τα κάτω.

Η ώρα είναι 18:05, όταν το τοπικό τραίνο με τα δυο βαγόνια αδειάζει στην ερημιά τους δύο τελευταίους του επιβάτες, πριν γυρίσει προς τα πίσω για το νότο. Είναι δυο πολύχρωμοι άντρες που κουβαλάνε δύο φορτωμένα ποδήλατα και ένα τρέιλερ, που μόλις το τραίνο φεύγει και η ησυχία του χώρου αποκατασταθεί πάλι, θα κοιτάξουν τον ορίζοντα έχοντας την αίσθηση ότι ξαφνικά βρέθηκαν στη μέση του Φαρ Ουέστ. Η ζεστή ατμόσφαιρα και ο απογευματινός ήλιος που λούζει τον τόπο με ένα κόκκινο φως επιτείνουν την αίσθηση της ερημίας. Η στιγμή αυτή της άφιξής μας στο ακριτικότερο σημείο της ελληνικής γης αξίζει να αποθανατιστεί από το φωτογραφικό φακό. Ποιος θα μας τραβήξει τη φωτογραφία; Διακόσια μέτρα πιο πέρα αρχίζει το χωριό, και στις παρυφές του υπάρχει το γήπεδο, όπου βλέπουμε κόσμο. Αυτή η φωτογραφία θα είναι και η πρώτη μας γνωριμία μας με τους ντόπιους. Φυσικά το πρώτο πράγμα που θέλουν να μάθουν είναι τι στο καλό θέλουν εδώ πέρα δυο άνθρωποι με ποδήλατο.

Πεντακόσια μέτρα πιο πάνω αρχίζει η Βουλγαρία. Η τοπική ομάδα ποδοσφαίρου δουλεύει κανονικότατα σε προπόνηση. Ταυτόχρονα βρήκαμε και το μέρος όπου θα μείνουμε το βράδυ. Πολύ φιλόξενοι, θα μας δώσουν αφράτο γρασίδι έξω από το γήπεδο για τις σκηνές μας, και επίσης ακόμα και τις ντουζιέρες για ένα ζεστό μπάνιο! Αυτό ήταν ό,τι πρέπει! Βρύση υπάρχει με καλό νερό, επομένως έχουμε ό,τι θέλουμε για μια τέλεια διαμονή. Θα μαγειρέψουμε ένα νόστιμο ρύζι που θα συνδυάσουμε με ντόπιο γιαούρτι που θα βρούμε στο χωριό.

Το καινούργιο φεγγάρι προλαβαίνει για λίγο τη μέρα κρυμμένο πίσω από μερικές λεύκες που σηκωνονται κατά τη δύση, προμηνύοντας μια καλή επόμενη μέρα. Ο καιρός είναι ιδανικός. Αύριο αρχίζουμε την πορεία προς τα νότια.

Ελληνικό Φαρ-Ουεστ. Αμέσως μετά την άφιξή μας στο βορειότερο σημείο της ελληνικής γης.

Η ανακοίνωση (20 Αυγ 2008)

2008-10-05T13:44:00.003+03:00

Η Σχολή Υπαίθριων Αθλημάτων magitsis.gr οργανώνει φέτος την αποστολή ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ 2008, μια ποδηλατική διαδρομή που θα περάσει από τα τέσσερα ακραία σημεία της ελληνικής επικράτειας (Ορμένιο Έβρου στο βορρά, Πύθιο στην ανατολή, Σαγιάδα Θεσπρωτίας στη δύση, Ταίναρο Πελοποννήσου στο νότο). Η πορεία Ελληνικοί Ορίζοντες 2008 θα διασχίσει την Ελλάδα καλύπτοντας απόσταση 2500 χιλιομέτρων σε 25 μέρες. Το ταξίδι θα ξεκινήσει από το ακριτικό Ορμένιο, και θα καταλήξει στην Αγριά της Μαγνησίας, όπου και η πατρίδα των φίλων που θα ξεκινήσουν το εγχείρημα.

Για ένα χρόνο προετοιμαστήκαμε για την "Αργοναυτική Εκστρατεία" με ποδήλατα από την Αρχαία Ιωλκό στην Αρχαία Κολχίδα, ένα ταξίδι 2300 χιλιομέτρων που θα ξεκινούσαμε στις 20 Αυγούστου του 2008 (βλ. άρθρο εφημ. ΤΑ ΝΕΑ 7/8/2008), όμως λίγες μέρες πριν την έναρξη άρχισε ο πόλεμος στην Γεωργία και το ταξίδι αναβλήθηκε. Μετά από αυτό λοιπόν αποφασίσαμε να κάνουμε τους Ελληνικούς Ορίζοντες 2008, δίνοντας παράλληλα την ευκαιρία και σε άλλους Έλληνες να απολαύσουν μαζί μας τη μαγεία του ταξιδιού στην Ελλάδα.

Θέλουμε να βοηθήσουμε κυρίως νέους ανθρώπους με όρεξη να προσεγγίσουν τη φύση τον αθλητισμό την υγεία και την αναψυχή. Θέλουμε να δείξουμε και να αποδείξουμε ότι ο τουρισμός με ποδήλατο είναι η πιο συναρπαστική μορφή αναψυχής για μια χώρα σαν την Ελλάδα. Να προβάλλουμε την ελληνική φύση, περνώντας από περιοχές όπως ο Έβρος, το Πόρτο Λάγος, το Παρθένο Δάσος Φρακτού Ελατιάς και Σημύδας της Ροδόπης, η λίμνη Κερκίνη, η μακεδονική πεδιάδα, ο γύρος των Πρεσπών, ο Αμβρακικός, το Αιτωλικό, ο γύρος της λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου, η δυτική Πελοπόννησος, η Μάνη, η ορεινή Αρκαδία.

Ο Σεπτέμβριος είναι ο "καλύτερος" μήνας διακοπών στην Ελλάδα. Οι καύσωνες έχουν περάσει, το τουριστικό κύμα έχει περάσει, και αυτοί που ξέρουν να απολαμβάνουν τη φύση προτιμούν τότε να την προσεγγίζουν. Το πρώτο δεκαπενθήμερο του Σεπτεμβρίου θα έχουμε μικρή πιθανότητα να συναντήσουμε βροχές στα βουνά, ενώ μετά τα μέσα Σεπτεμβρίου θα έχουμε "διαφύγει" από αυτή την άποψη στη Δυτική και τη Νότια Ελλάδα.

Ανοιχτή συμμετοχή

Η συμμετοχή στους Ελληνικούς Ορίζοντες 2008 είναι ανοιχτή και ελεύθερη. Καθένας μπορεί να συμμετέχει όσες μέρες θέλει σε οποιοδήποτε κομμάτι της διαδρομής. Οι οργανωτές προσφέρουν εμπειρία, εμψύχωση και τεχνική υποστήριξη όσον αφορά το ποδήλατο και η συμμετοχή στην πορεία δεν απαιτεί εξαιρετικές ικανότητες, ωστόσο γίνεται με την προσωπική ευθύνη του καθενός και απαιτεί μια καλή φυσική κατάσταση και βασικές δεξιότητες αυτοσυντήρησης. Μπορεί κάποιος να έχει αυτοκίνητο συνοδείας αλλά το αυτοκίνητο δεν θα ακολουθεί την πορεία την ημέρα. Οι διανυκτερεύσεις θα είναι κοινές σε χώρους για κατασκήνωση (όπου θα είναι δυνατό ελεύθερη) και είναι απαραίτητη η συντροφικότητα και η ομαδικότητα. Οι συμμετέχοντες λειτουργούμε όλοι με πνεύμα συνεργασίας και οι έμπειροι στηρίζουν και εμψυχώνουν τους υπόλοιπους.

Καθένας οφείλει να έχει ένα λειτουργικό ποδήλατο σε καλή κατάσταση, κατά προτίμηση του τύπου MTB/ATB ιδίως αν λάβει μέρος στα δύο χωμάτινα κομμάτια του Ν. Δράμας και Φλώρινας. Θα έχουμε εργαλεία για βασικές επιδιορθώσεις και συντήρηση - αλλά δεν μπορείτε να απαιτήσετε από κανέναν να φτιάξει το υδραυλικό σας δισκόφρενο στη μέση του πουθενά! Για εφόδια που ίσως χρειαστείτε ρίξτε μια ματιά εδώ. Όσον αφορά στον καιρό, ίσως δοκιμάσουμε μια μεγάλη γκάμα θερμοκρασιών και καιρικών συνθηκών από χειμωνιάτικο καιρό μέχρι καύσωνα - έχετε υπόψιν ότι στα βουνά της Ροδόπης και της ΒΔ χώρας εάν μας "πιάσει καιρός" ίσως ζήσετε μια "μίνι χειμωνιάτικη περιπέτεια" στη μέση του καλοκαιριού με βροχή και κρύο.

Η διαδρομή

Μελετείστε τη διαδρομή της πορείας στο χάρτη και σε πραγματικό έδαφος αναλυτικά εδώ. Υπόδειξη: μπορείτε να τυπώσετε το φύλλο δεδομένων (cue sheet) της διαδρομής.
Κατά την πορεία, οι οργανωτές θα έχουν μαζί τους λεπτομερείς χάρτες, τους οποίους οι συμμετέχοντες θα μπορούν να δουν (καθημερινό briefing). Υπάρχει η δυνατότητα να σταλούν οι χάρτες με Η/Τα. Η διαδρομή δίνεται κατά προσέγγιση. Έχει προβλεφθεί μία ημέρα "ρεζέρβα" για μη-προβλέψιμους λόγους (π.χ. καιρικές συνθήκες).

Ημέρα 1 (Πα 5): Ορμένιο - Φέρες, 146 -- Μια καλή αρχή, σε επίπεδη διαδρομή.
Ημέρα 2 (Σα 6): Φέρες - Πόρτο Λάγος (Λιμνοθάλασσα Βιστωνίδας), 124 -- Ευχάριστη κατάληξη στα μαγικά τοπία του Πόρτο Λάγος.
Ημέρα 3 (Κυ 7): Πόρτο Λάγος - Παρανέστι, 71 -- Η διαδρομή ακολουθεί την κοιλάδα του Νέστου. Λιγότερα χιλιόμετρα, γιατί ετοιμαζόμαστε για τις επόμενες 2 μέρες, και προμηθευόμαστε τρόφιμα.
Ημέρα 4 (Δε 8): Παρανέστι - Δάσος Φρακτού (θέση Καλύβια), 51 -- Οι χωματόδρομοι και η άγρια ομορφιά των δασών του Ν. Δράμας.
Ημέρα 5 (Τρ 9): Φρακτό - Κάτω Νευροκόπι, 115 -- Περνάμε τα βαθιά δάση ερυθρελάτης και σημύδας, και τον άνω ρου του ποταμού Νέστου.
Ημέρα 6 (Τε 10): Κάτω Νευροκόπι - Λίμνη Κερκίνη, 105 -- Περνάμε από την κοιλάδα του Προδρόμου ανάμεσα στο Μενοίκιο και τα όρη Βροντούς. Κατάληξη στη γαλήνη της Κερκίνης.
Ημέρα 7 (Πε 11): Κερκίνη - Γιαννιτσά, 112 -- Περνάμε τη λίμνη Δοϊράνη και τον ποταμό Αξιό.
Ημέρα 8 (Πα 12): Γιαννιτσά - Φλώρινα, 110 -- Ο πλούσιος μακεδονικός κάμπος, η Έδεσσα, η κοιλάδα του Άγρα, λίμνες Βεγορίτιδα και Πετρών.
Ημέρα 9 (Σα 13): Φλώρινα - Πύλη (Πρέσπα), 69 -- Η μεγάλη ανάβαση προς Πισοδέρι. Ο κατάφυτος Βαρνούντας. Δύο εναλλακτικές διαδρομές προς τις Πρέσπες, από το δάσος (χώμα, υψόμ 1943μ., για πιο έμπειρους) και από τον ασφάλτινο δρόμο μέσω Πισοδερίου.
Ημέρα 10 (Κυ 14): Πρέσπες - Καστοριά, 60 -- Μερικές μέρες με λιγότερα χιλιόμετρα λόγω... βουνών και γραφικών λιμνών. Κάνουμε το γύρο των Πρεσπών. Καταλήγουμε στη γραφική Καστοριά, όπου κάνουμε τον απογευματινό γύρο του νησιού του Προφ. Ηλία.
Ημέρα 11 (Δε 15): Καστοριά - Κεφαλοχώρι (Σαραντάπορος), 68 -- Καταπληκτικά βουνά, βουνά, βουνά. Πολλά βουνά. Εμείς όμως δεν ανησυχούμε αφού η τρέλα δεν πάει στα βουνά.
Ημέρα 12 (Τρ 16): Γιάννενα, 85 -- Τα στενά του Σαρανταπόρου με το δρόμο πλάι στο ποτάμι. Η Κόνιτσα. Η δυτική πεδιάδα των Ιωαννίνων και η λίμνη.
Ημέρα 13 (Τε 17): Γιάννενα - Σαγιάδα, 104 -- Ορεινή διαδρομή. Κατάληξη στο δυτικότερο σημείο της Ελλάδας.
Ημέρα 14 (Πε 18): Σαγιάδα - Πάλαιρος, 140 -- Περνώντας από την Πρέβεζα και τα μέρη της Βόνιτσας, ξαναθυμόμαστε τα ποδηλατικά χιλιόμετρα.
Ημέρα 15 (Πα 19): Πάλαιρος - ποταμός Εύηνος, 129 -- Η όμορφη μοναξιά των δυτικών ακτών της Αιτωλοακαρνανίας. Ο Αχελώος, το Αιτωλικό, και βέβαια ο γύρος της λιμνοθάλασσας του Μεσολογγίου.
Ημέρα 16 (Σα 20): Κουρούτας, 123 -- Μπαίνουμε στην Πελοπόννησο. Καταλήγουμε στην απέραντη παραλία στο κάμπινγκ του Κουρούτα.
Ημέρα 17 (Κυ 21): Κουρούτας - Καλαμάτα, 136 -- Ο Καϊάφας και η δυτική Πελοπόννησος σε όλη της τη δόξα. (Βλέπουμε και τα καμμένα...)
Ημέρα 18 (Δε 22): Καλαμάτα - Κοκκινόγια, 120 -- Ο κόσμος της Μάνης, κάτω από τον Ταΰγετο. Επίσκεψη στο Διρό αν υπάρχει χρόνος.
Ημέρα 19 (Τρ 23): Κοκκινόγια - Νέα Μαραθέα, 56 -- Επίσκεψη στο Ταίναρο, στο νοτιότερο ακρωτήριο.
Ημέρα 20 (Τε 24): Ν. Μαραθέα - Καρίταινα, 120 -- Στην ιδιαίτερη ορεινή Αρκαδία.
Ημέρα 21 (Πε 25): Καρίταινα - Καλάβρυτα, 109 -- Η γραφική Στεμνίτσα, ο ποταμός Λούσιος, η Δημητσάνα. Επίσκεψη στο Σπήλαιο των Λιμνών στα Καστριά του Χελμού.
Ημέρα 22 (Πα 26): Καλάβρυτα - Γραβιά, 105 -- Κατάβαση στο φαράγγι του Βουραϊκού μέχρι το Διακοφτό. Από το Αίγιο περνάμε με το πλοίο απέναντι στον Άγ. Νικόλαο. Μετά το Γαλαξίδι και την Ιτέα ακολουθεί η ανάβαση στη Γκιώνα.
Ημέρα 23 (Σα 27): Γραβιά - Ανάβρα Όθρυος, 82 -- Κατάβαση Μπράλου, ανάβαση στη δυτική Όθρυ.
Ημέρα 24 (Κυ 28): τερματισμός στην Αγριά, 76 -- Άφιξη το απόγευμα. Ευχές για του χρόνου!